In het zaaltje De Kade in Zaandam warmde Kotipelto het podium op. De soloband van voormalig ex-Stratovarius zanger Timo Kotipelto had vanaf het eerste moment gelazer met draadloze microfoons. Een scherp “perkele!” en een serie flauwe grappen waar de zaal overdreven hard om moest lachen verhinderde niet dat de microfoon een nummer of twee later opnieuw de geest gaf. Niet ontmoedigd maakte Timo zijn gevarieerde set af. Het merendeel werd wat afwachtend ontvangen, maar tijdens het eigen nummer “Reasons” en de Stratovarius covers “Black Diamond” en “Hunting High And Low” brulden toeschouwers massaal mee. Leuker dan op Wacken verleden jaar, dat is zeker.
Epica had het minstens zo lastig. Niet alleen op het podium waren er technische problemen, ook achter de knoppen ging het niet helemaal lekker. De hardere nummers raakten door het vlakke geluid hun flair kwijt en Simone werd ook niet helemaal lekker ingemixt. Ik heb koektrommels gehoord met een betere akoestiek. Wellicht moet de band ook nog wennen aan het fenomeen ‘Europese Tour’, het redelijk standaard concert overtreft de band niet zoals ik ze enkele weken geleden heb gezien in Hoorn. De nummers? “The Phantom Agony” had de overhand, van het nieuwe album Consign To Oblivion (dat binnenkort uitkomt) werden slechts drie nummers gespeeld.
Klokslag elf stormde Kamelot het podium op. Driekwart van de band, that is. Eerste nummer ingezet, publiek enthousiast, enfin, u kent het. Heel leuk, tot Roy Kahn het podium betrad. Heel theatraal en met een zelfingenomen smoelwerk bracht hij “Center Of The Universe” feilloos, maar alsof hij het zelf was. Mevrouw Kahn mocht haar drie regeltjes ook nog zingen, door de brakke draadloze microfoon weliswaar. Als een paus (ok, niet de huidige) die zijn volgelingen aanschouwt keek Kahn op de bescheiden menigte neer, ze aansprekend met “my fans, my many fans”. Gejuich van een halfvolle Kade viel hem ten deel. Wat volgde was een wervelwind van oud en nieuw werk, waarbij het instrumentale trio zijn aandeel indrukwekkend deed, en Kahn doorging met theatertje spelen. Vervolgens rennen naar de trein, en die net op tijd halen. Zo, dat hebben we weer voor een jaar of drie gehad.
