De bands spelen vandaag in de kleine zaal. Het Britse Harbinger mag de avond openen. Door activiteiten in de binnenstad van Leeuwarden is het knap lastig om een parkeerplek te vinden. Het duurt dan ook even voordat de zaal een beetje gevuld is. Harbinger maakt vanaf het begin een solide indruk. De songs zijn een beetje een middenweg tussen technische death metal en melodische metalcore. Sinds 2020 is Dilan Alves de nieuwe zanger en met hem lijkt de groep wat ruimte te reserveren voor melodische passages. Toch blijkt de Engelse frontman met Portugese roots ook prima uit de voeten kunnen met het brute grunt- en gromwerk. Harbinger speelt een aantal songs van zijn laatste ep A Letter to Anguish en ook de onlangs vrijgegeven track No Vermin komt voorbij. Het vijftal speelt een prima set en ondanks dat Alves het publiek aanspoort tot circle pits en moshen, bewaart het publiek die activiteiten nog even tot de laatste bands.

Aangezien The Last Ten Seconds Of Life geen backdrop mee heeft, speelt de band uit Pennsylvania vanavond met het Harbinger-logo op de achtergrond. Gitarist Wyatt McLaughlin begint in 2022 praktisch opnieuw met de band, want met zanger Tyler Beam, bassist Andrew Petway en drummer Dylan Potts formeert hij een bijna compleet nieuwe line-up. Met deze formatie brengt The Last Ten Seconds Of Life (TLTSOL) vorig jaar No Name Graves uit. Daar is al te merken dat de wisseling van de wacht goed uitpakt, want het songmateriaal is sterk. Toch blijkt TLTSOL live beter tot zijn recht te komen. De mannen spelen downtempo deathcore. Zoals de naam al doet vermoeden, ligt het tempo laag en zijn gitaren absurd laag gestemd. Met zijn baritone gitaar zet McLaughlin een lomp gitaargeluid neer. Toch steelt de sympathieke Tyler Beam de show met zijn lage grunts en growls. Omdat de songs in een laag tempo gespeeld worden met veel breakdowns lenen ze zich vooral voor headbangen op de loodzware riffs. Er zijn dan ook geen snelle circle pits of moshpartijen in het publiek te bespeuren. The Last Ten Seconds Of Life gaat geen originaliteitsprijs winnen met zijn muziek, maar vanavond komt op het podium sterk voor de dag.

Distant en Enterprise Earth wisselen deze tour de headlinersplek af. Distant mag vanavond in zijn thuisland afsluiten, waardoor Enterprise Earth de boel verder mag opwarmen. De Amerikanen trappen meteen het gaspedaal diep in met Reanimate // Disintegrate. De songs van Enterprise Earth liggen op de grens van technische death metal en deathcore. Het is indrukwekkend wat een brok energie de razendsnelle muziek creëert. Gabe Mangolds zorgt met zijn achtsnarengitaar voor een lomp en ultralaag gitaargeluid. Ondertussen zorgt de charismatische frontman Travis Morland met zijn aanstekelijke energie ervoor dat het publiek vol op in de muziek gaat. Morland zit sinds 2022 bij de band, maar blijkt een veelzijdige zanger die alle extreme vocaalstijlen lijkt te beheersen. De melodieuze backupzang van bassist Dakota Johnson en Gabe Mangold is echter niet zuiver en daarmee een kleine smet op het optreden. Enterprise Earth bracht vorige maand de nieuwe ep Descent into Madness uit. Er worden maar liefst vier tracks van gespeeld. Met het nieuwe werk lijkt de band naar een gebalanceerder geluid te willen, waarbij de tempowisselingen net wat vloeiender lopen. Enterprise Earth blijkt een ideale opwarmer. Sterker nog, het publiek heeft zich al flink in het zweet gewerkt en de lat ligt daardoor hoog voor headliner Distant.

Het gaat lekker met Distant. De Nederlandse/Slowaakse deathcoreformatie uit Rotterdam bestaat tien jaar en heeft er vooral de laatste jaren veel fans bij gekregen. Distant is inmiddels een bekende naam in de metal-/deathcore-scene. Eind 2024 brengt het viertal met Tsukuyomi: The Origin een nieuwe plaat uit. Dit is een opgepoetste, maar ook uitgebreidere versie van de in 2017 verschenen ep Tsukuyomi. Voor drummer Rene Gerbrandij is dit de eerste studiorelease waarop zijn trommelkunsten te horen zijn. Dat het Distant voor de wind gaat, is direct te merken aan hoe de bandleden op het podium staan. Zanger Alan Grnja, gitarist Nouri Yetgin, bassist Elmer Maurits staan zelfverzekerd op het podium en Rene Gerbrandij drumt (ondanks zijn jeugdige uitstraling) geroutineerd, alsof hij al jarenlang bij de band zit. Met Fleshweaver en Torturous Symphony wordt de boel lekker op de kop gezet. Het publiek is dan al helemaal los.

Het is mooi om te zien hoe frontman Grnja zijn vocalen brengt. Hij gromt, krijst en schreeuwt met een maniakale en verbeten grimas op zijn gezicht. Grnja regisseert twee wall-of-deaths en de circle-pits (kleine weliswaar, want de ruimte is beperkt in de kleine zaal) zijn talrijk. Songwriter/gitarist Nouri Yetgin blijkt de stille kracht van Distant, want buiten wat stevig headbangwerk, staat hij vooral geconcentreerd zijn gitaarpartijen te spelen. En die klinken erg lekker vanavond. Distant speelt een gewonnen wedstrijd en weet het publiek via hoogtepunten The Undying, Born Of Blood en Endgame om zijn vingers te winden. Distant speelt zichtbaar vol vertrouwen en gaat waarschijnlijk nog wat stappen zetten de komende jaren.

Meer foto's vind je op onze Facebook-pagina.