Toch is er in die dertien jaar veel veranderd. Leprous is doorgestoten naar de top van de prog-eredivisie, geprofessionaliseerd en de laatste jaren is de muziek gestroomlijnder en toegankelijker geworden. Cellist Raphael Weinroth-Browne is er vandaag helaas niet bij, maar zijn bijdragen komen wel van backingtrack. Als Solberg vraagt wie hier specifiek komt voor het jubileum komt, gaat een aantal handen omhoog, maar als hij vervolgens vraagt wie hier is “for another Leprous show” gaan nog veel meer handen omhoog.
De show begint met het jubilerende album, dat chronologisch wordt gespeeld. Hoewel er wat technische problemen zijn, is er verder niets op het geluid aan te merken. Vanaf de overtuigende opener Foe is het dik in orde en is het genieten van het vakmanschap van de heren. De frontman blijkt duidelijk gegroeid in vergelijking met shows ter promotie van Coal. Zijn timing is beter, hij zingt loepzuiver en er is veel meer interactie met het publiek. Als hij de vraag "How are you?" stelt en hij verschillende reacties krijgt, heeft hij, met knipoog, een verzoek: "Organize yourselves". De zelfverzekerde toetsenist/zanger maakt een ontspannen indruk. De songs worden in sommige gevallen voorzien van improvisaties van de intens drummende Baard Kolstad en gitarist Robin Ognedal voegt een frisse dimensie toe met zijn heldere, funky gitaarspel, zoals aan het einde van het prima uitgevoerde Echo.
Met Coal werd de muziek van Leprous gestroomlijnder. “We found our style, before that album we did everything at the same time”. Hoewel van deze The Cloak en The Valley bij veel fans favoriet zijn, is het het niet vaak gespeelde Salt dat net nadat het ingezet is door meerdere bezoekers met een vuist en "yes" ontvangen wordt. Het is duidelijk een van de favorieten van de fijnproevers; deze prachtige compositie, die op veel bijval kan rekenen, zeker omdat Solberg de hoge noot van “hide” loepzuiver zingt. Ook het compromisloze Contaminate Me krijgt een fantastische vertolking en komt live nog beter tot zijn recht. Zelfs degenen die liefhebber zijn van het kalmere, meest recente materiaal, hebben veel ontzag voor de ruige vertolking.
Na een korte pauze is het dan tijd voor dat recentere werk. Onder meer From The Flame en The Price (met fraaie lichtshow) leveren veel beweging op bij de toeschouwers en ook bij de intiemere songs, zoals Out Of Here en Below wordt er meebewogen en soms gezongen. Een groot deel van het publiek staat te kijken, maar achter de geluidstafel is ook nog een tribune waar je in comfortabele stoelen goed zicht hebt op het podium. Ook daar zit men niet stil. Het lijkt alsof er vandaag alleen maar liefhebbers aanwezig zijn. Het is dan ook de hele avond respectvol stil tijdens de rustige passages , tussen de nummers door (nadat het gejuich geklonken heeft) en aan het einde van de composities, totdat de laatste noot heeft geklonken.
Slave, waarbij de bandleden nog even lekker losgaan, wordt aangekondigd als laatste track van de set. Erg jammer, want voor het gevoel duurt de concertavond wel wat kort. Nadat de heren al afscheid hebben genomen van het publiek en de setlist door Toro in de vorm van een vliegtuigje het publiek in is geworpen, blijft het licht echter nog aan. Er is dus nog hoop. Hoewel Solberg daarna het podium opkomt en verklaart dat hij er eigenlijk wel klaar mee was voor de avond en de anderen er ook zo over dachten, heeft het gejuich van de toeschouwers de muzikanten toch overgehaald om een toegift te spelen. Dat is uiteraard The Sky Is Red, met prima lichtshow. Leprous begon vanavond overtuigend met het oude materiaal, dat het anno 2023 nog prima doet, en overtuigde daarna wederom met de nieuwere composities, die een heel andere kant van de band laten horen. Voor ieder wat wils dus, en laten we hopen dat Leprous ook oud en nieuw laat terugkeren op de setlists in de toekomst.
Setlist:
1. Foe
2. Chronic
3. Coal
4. The Cloak
5. The Valley
6. Salt
7. Echo
8. Contaminate Me
9. Out Of Here
10. From The Flame
11. Below
12. The Price
13. Slave
Toegift:
14. The Sky Is Red
