Leprous, Monuments en Kalandra in Utrecht | Metalfan.nl Concertreview

De concertavond begint ingetogen met Kalandra. De groep Noorse en Zweedse muzikanten bouwt de set rustig op met Veisiveren en Borders. Noordse folk en soundtrackmuziek verwarmen de reeds goed gevulde zaal voordat het kwartet wat steviger uit de hoek komt met Slow Motion en Naive. Opvallend is dat de songs live een stuk rauwer en steviger klinken dan de reguliere versies uit de studio, zeker Ensom. De in een prachtige jurk gehesen zangeres Katrine Stenbekk heeft een zwoele, dromerige, zachte stem die vooral in de rustige fases goed tot zijn recht komt, zoals in Borders en Virkelighetens Etterklang, maar ook in het beste visitekaartje, Brave New World, waarmee de set overtuigend afsluit, neemt ze de luisteraar met haar etherische stem mee naar een prettige droomwereld. Kalandra krijgt veel bijval voor een gevarieerde set die in de smaak valt bij velen.

Het optreden van Monuments wordt helaas wat ontsierd door technische problemen. Met name gitarist John Browne heeft er last van. Daardoor komen I, The Creator en Opiate niet goed uit de verf. Jammer, want met name eerstgenoemde is toch een van de beste nummers van de progressieve metalcoreformatie. Er zijn de laatste jaren nogal wat bezettingswisselingen geweest. Drummer Mike Malyan is weer terug, Andy Cizek is de opvolger van Chris Baretto achter de microfoon en recentelijk is Werner Erkelens (Aviations, ex-Induction) aangetrokken als bassist. Alle drie aanwinsten.

Met name drummer Malyan is een klasse apart, zonder de anderen tekort te doen. Cizek is een uitstekende zanger, die verschillende technieken meester is. Hij wisselt tussen cleane zang, screams, grunts en gutterals. Bovendien is het een performer: hij vermaakt het publiek met complimenten over ‘onze’ stroopwafels, brengt de pit op gang (met de vermakelijke uitspraak "Watch each other, be respectful, now fuck this shit up!"), doet een koprol en toont zich net als de anderen actief. Dat laatste doet hij nog eens extra tijdens het tweede deel van de set, waarin Monuments de teleurstelling van de eerste helft van zich afschudt en zeer overtuigend eindigt met The Cimmerian.

”Leprous is gonna blow you” … “away”, zo verzekert Monuments-frontman Cizek ons. Hoe vaak de Noorse headliner ook optreedt in Nederland, je weet dat je elke keer een andere show krijgt met een andere setlist. Vorig jaar op Prognosis stond het twintigjarig jubileum centraal met een door de fans gekozen setlist. Vanavond staat in het teken van het meest recente album Aphelion (2021). Daarvan komen zes nummers aan bod, aangevuld met drie van Malina (2017), drie van Pitfalls (2019) en de twee oudste komen van The Congregation (2015). Dat betekent dus dat Tall Poppy Syndrome (2009), Bilateral (2011) en Coal (2013) gepasseerd worden. Jammer, want er zijn beslist fans die nummers van die platen graag horen.

Solberg moet daar echter niets van weten. “Progressive metal is all about the musicianship and not about the emotion”, laat hij zich ontvallen. Een ruime meerderheid van de bezoekers neemt met gefronste wenkbrauwen kennis van zijn mening, die meer gebaseerd lijkt op persoonlijke voorkeur dan op feiten. Wordt het vanwege het ingetogen karakter van het nieuwere werk een slaapverwekkende vertoning? Afgezien van smaak beslist niet, want de heren staan uitstekend te musiceren (The Price wordt zeer strak neergezet), tonen veel beleving en profiteren van een geluidsman, die de zaken nagenoeg perfect voor elkaar heeft. Waar het geluid tijdens Prognosis nog dof was, is het vandaag helder, waardoor veel details (de samenzang in Bonneville) en improvisaties goed te volgen zijn en de impact van de transities van zacht naar hard groot is.

Het draait dus om emotie. Dat komt in veel songs terug, waaronder het aan Oekraïne opgedragen Castaway Angels en het van toepasselijk ingetogen blauwe lichtshow voorziene On Hold. Een ander voorbeeld is Out Of Here, waarvan de transitie naar de stevigere tweede helft live extra goed uit de verf komt. Die omslag wordt treffend geaccentueerd met een lichtshow (The Sky Is Red, The Price) en in de presentatie van de heren, die onder meer losgaan in het tweede deel van Slave. Het nummer van The Congregation behoort samen met het uitbundig meegezongen Stuck en From The Flame tot de favorieten van de bezoekers.

Vorig jaar viel al op dat Raphael Weinroth-Browne een grote rol in de band heeft gekregen. De cellist mag dan slechts een sessie-lid zijn, maar wordt live als volwaardig bandlid gepresenteerd. Hij beperkt zich namelijk niet alleen tot intermezzo’s spelen en nummers verrijken met zijn begaafde spel, maar staat ook zo nu en dan achter een keyboard en is bovendien niet verstopt in een hoekje, maar meldt zich regelmatig vooraan het podium. Hij toont veel passie in zijn performance en maakt contact met onder meer bassist Simen Daniel Børven, die af en toe de ritmiek accentueert met zijn lichaam. Die beleving zie je ook terug bij Baard Kolstad. De gedreven drummer is een beest en een genot om naar te kijken. Al vanaf opener Have You Ever kan hij zich niet inhouden.

Leprous stelt nooit teleur, maar vandaag is de groep proggers in bloedvorm. Hoewel het jammer is dat het oude materiaal niet aan bod komt, moet zelfs de meest conservatieve fan toch toegeven dat het optreden in Ronda als een huis staat. Na elk nummer is de reactie van het publiek dan ook uitbundig en heerst er ook na afloop grote tevredenheid over de professionele show. Leprous kwam, zag en overwon.

Setlist Leprous:
1. Have You Ever?
2. The Price
3. Bonneville
4. Stuck
5.On Hold
6. Castaway Angels
7. From the Flame
8. I Lose Hope
9. Out Of Here
10. Slave
11. Running Low
12. Below
13. Nighttime Disguise

Setlist Monuments:
1. I, The Creator
2. Opiate
3. Leviathan
4. Cardinal Red
5. Arch Essence
6. False Providence
7. The Cimmerian