Die vijfhonderdvijftig zijn de gelukkigen die een kaartje hebben weten te bemachtigen voor deze zeer speciale show. Binnen een paar uur was "An evening with Devin Townsend" uitverkocht. De charismatische frontman is populair. Is het niet vanwege zijn muziek, dan wel vanwege Ziltoid of het vermaken van zijn publiek met allerlei anekdotes en onnavolgbare hersenspinsels. Behalve een semi-akoestisch optreden is er vanavond dan ook ruimte voor een vraag-en-antwoordsessie.

Voordat het zover is, staat er buiten de kruiskerk een lange rij mensen te wachten tot de deuren ruim tien minuten later dan gepland opengaan. De zon schijnt, maar de wind is erg fris. Binnen is het niet veel warmer, maar in ieder geval windstil, dus beter uit te houden. De kerk, die in de periode 1370-1520 werd gebouwd, is echter onverwarmd en gedurende de drie uur lange show krijgt de kou vroeg of laat grip op je. Devin heeft daar weinig tot geen last van. Hij heeft een mini-kachel op het podium staan. Het podium dat zich onder de orgelpijpen bevindt. Een aantal bezoekers heeft handschoenen aan. Voordat we van start gaan met de eerste set en voordat iedereen gaat zitten op de rieten stoelen, vergaapt men zich eerst aan onder andere de gotische architectuur van de Grote Kerk, de glas-in-loodramen en het gigantische Müllerorgel.

Even na acht uur betreedt Devin onder luid applaus het podium, waarop knuffelbeesten liggen, zoals een ananas en een luiaard. Nadat hij de geluidsman van de laatste verzoekjes heeft voorzien, begint hij met Heart Baby. Direct valt op hoeveel extra diepte de akoestiek van de grote ruimte toevoegt aan het getokkel op de gitaar en de zang, waaraan ook reeds de nodige reverb- en delay-effecten zijn toegevoegd. Epic is hier beslist het juiste woord. Het is vooral de diversiteit en de dynamiek van de zang die veel beter dan een regulier concert naar voren komt. Funeral en de Strapping Young Lad-klassieker Love? profiteren daarvan en behoren tot de vroege hoogtepunten. De setlist vertoont grote overeenkomsten met de 'try-out-show' op Prognosis in Eindhoven op 23 maart. Men geniet van bijvoorbeeld de knappe uitvoering van Coast (te meer hij de baspartijen met zijn mond nadoet) of de "crowd pleaser"Ih-Ah! (inclusief vermakelijke mimiek). Men is respectvol stil tijdens de nummers. Je kunt elk geluid horen. Als er iemand in de verte niest, merkt hij op: "I hope it's a sneeze and not a stabbing".

Na Divine is het tijd voor het beantwoorden van vragen die door de fans op papier zijn gezet. We krijgen veel te leren over serieuze zaken, zoals het meer emoties durven uiten op het nieuwe album en over plannen voor een nieuw Casualties Of Cool-album ("we zijn nog altijd goed bevriend, maar hebben in vier jaar tijd slechts één nummer geschreven"), maar er is uiteraard ook ruimte voor ongein. Devin springt overal op in. Als er per ongeluk een bierflesje omvalt: "You're going to wake the dead. It's like Raiders Of The Lost Arc. There's thousands of dead people. They're going to rise and walk like they do in Thriller," om vervolgens een koppeling te maken met Beach Party. "Actually her name's not Annette. Het name is Donna. Donna the dead, Bam!" We komen te weten dat Orinoco Flow (Enya) en Run, Runaway (van Slade, en dus niet Runaway van Bon Jovi, de single die hij per ongeluk kocht) zijn favoriete nummers uit de jaren tachtig zijn. Bij de beantwoording laat hij zijn creativiteit soms de vrije loop. Een vraag over het vinden van Jezus beantwoordt hij bijvoorbeeld met de uitleg over het bereiden van havermout.

Tussen de twee gedeelten van de show is er een pauze van ruim twintig minuten. Even de benen strekken en naar de wc. Voor de heren-wc staat trouwens een zelden vertoonde langere rij dan voor de damestoiletten, veroorzaakt doordat er slechts één urinoir is. Na de break gaat iedereen weer terug naar zijn plek. In het tweede deel van de show is ruimte voor muziek, maar relatief weinig. Devin is vooral vragen aan het beantwoorden. Net als voor de pauze zitten daar heel interessante exemplaren tussen (over meditatie, medicatie in relatie tot bipolariteit, dat een album eigenlijk een foto is van een proces) en veel minder serieuze (Are telescopes gay? "They're phallic for sure" en over wat hij van de kerk vindt: "The bar is great and there's dead people under here"). We leren dat één van zijn katten Pretty heet, dat zijn drie goudvissen dood zijn gegaan, dat hij "Beach holidays with sex robots" prefereert boven citytrips en zijn korte samenwerking met Mikael Åkerfeldt van Opeth (Devael Townfeldt) ondanks de inzet van het Casio-keyboard van Mikaels dochter op niets uitliep.

Ook de poging om Nederlands te leren, loopt op niets uit. "Ingegroeide teennagel" blijkt te moeilijk en ook verstaat hij "scherp" niet goed en gaat hij later vanavond geen "epic hotdog" of curry extra scharf eten, maar curry extra "schelps". Soms loopt Devin even vast, maar redt hij zich er redelijk uit. "A smattering of applause. The crowd goes mild." Het gepraat duurt overigens wel lang, zo'n vijftig minuten. Veel kerkgangers hadden toch liever wat meer songs gehoord. Die komen er ook wel (een gedeelte van Nobody's Here, een poging tot Why en tot slot het prima Life, maar de verhouding tussen praten en spelen is wat zoek. Laat dat samen met de kou ("Just for the sake of morale, I keep my winter outfit on") de enige minpunten zijn. Verder heeft iedereen genoten van een heel bijzonder optreden op een A-locatie. Hoewel het aantal keren "fuck" roepen door Devin niet meer op één hand te tellen is, moet toch ook de koster toegeven dat het een vermakelijke avond was.

Setlist:
Part I
1. Heart Baby
2. Let It Roll
3. Funeral
4. Solar Winds
5. Love?
6. Ih-Ah!
7. Deadhead
8. Coast
9. Hyperdrive
10. Divine
11. Thing Beyond Things

Part II
12. Bring Him Home (Claude-Michel Schönberg-cover)
13. Why? (fragment)
14. Nobody's Here (gedeelte)
15. Life

Met dank aan Kick Verhaegen voor de foto's.