Maar voordat Alien Weaponry aantreedt, speelt Stranger Dimensions zijn set. De Belgische metalcoreformatie treedt op voor een goed gevulde zaal. De band speelt goede, pakkende metalcore. Metalcore is echter niet helemaal mijn ding, en aan de reactie van het publiek te zien, ben ik niet de enige. De toeschouwers zijn namelijk heel erg passief. Een paar mensen dansen wat in het midden, maar daar houdt het mee op. Aan het enthousiasme van de band ligt het zeker niet. De leden springen namelijk over het podium. De zanger duikt regelmatig het publiek in en roept het publiek op dichterbij te komen staan. Deze aansporingen helpen een klein beetje. Zo nu en dan gaan er wat meer mensen dansen en bij het laatste nummer komt een groot deel van het publiek naar voren. Uiteindelijk eindigt de zanger op een van de boxen die aan de zijkant tegen de muur hangt, terwijl een aanzienlijk deel van het publiek meeklapt. Desondanks was dit de verkeerde band op de verkeerde plaats. Liefhebbers van het genre genieten waarschijnlijk van Stranger Dimensions, maar bij dit thrashmetalpubliek valt de moderne metalcore niet echt in goede aarde.
Aangezien Stranger Dimensions niet lang speelt, benut Alien Weaponry de ruime tijd tot het officiële aanvangstijdstip zich aandient met soundchecken. Het is iets aan de lange kant, ruim een half uur, maar dat is meteen vergeten als de lichten uitgaan en het concert begint. Het bandje met de intro begint te spelen en de mensen in de zaal applaudisseren luid. De intro is anders dan Whaikorero, die we gewend zijn van het album. De nieuwe intro begint met hoge vrouwenstemmen en gaat subtiel over in agressief geschreeuw in het Maori. Vlak voor deze overgang komt drummer Henry De Jong het podium op. Hij lacht even naar het publiek, maar wanneer de intro intenser wordt, begint hij mee te schreeuwen. Dit doet hij met een warface die zeker het vermelden waard is. Hierna komt bassist Ethan Trembath die hetzelfde doet en als laatste gitarist Lewis De Jong. Hiermee is de toon voor het concert meteen gezet.
De bandleden, die allemaal rond eindexamenleeftijd zijn, trappen af met PC Bro. Meteen begint het voorste deel van het publiek keihard te headbangen. De bandleden doen vrolijk mee en spelen enthousiast. Hierna komt het harde Holding My Breath, dat uit volle borst wordt meegezongen. Ook ontstaat de eerste moshpit. Eigenlijk is hier in de uitverkochte zaal net iets te weinig plek voor, maar dat deert niemand. Na Rage (It Takes Over Again) volgt Te Ara, het eerste nummer dat volledig in het Maori wordt gezongen. Het nummer hierna, Urutaa, is ook in de traditionele Nieuw-Zeelandse taal gezongen. Desondanks worden de nummers, al dan niet fonetisch, hard meegezongen.
De sfeer in de zaal is heel gemoedelijk. De band is vrolijk en heeft veel interactie met het publiek. Er wordt veel oogcontact gemaakt en er is speciale aandacht voor een jongen met een vikingpet en een rubberen penis. Er wordt zelfs naar hem gelachen wanneer hij met deze penis water in het gezicht van de artiesten spuit. Wanneer er iemand jarig blijkt te zijn, zingt de hele zaal Happy Birthday voor haar. Het is duidelijk dat iedereen het goed naar zijn zin heeft.
Met Nobody Here en The Things That You Know gaat het concert verder. Tijdens Kai Tangata wordt een wall of death gevormd. Ook nu blijkt weer dat de zaal eigenlijk te klein is, aangezien de twee kanten ongeveer twee stappen van elkaar af staan. Maar weer boeit het niemand en ontstaat er een grote moshpit. Hierna is het alweer tijd voor de band om een foto met het publiek te nemen. Dit geeft helaas ook aan dat het concert bijna afgelopen is. Whispers wordt ingezet en er wordt uit volle borst meegezongen. Na het snelle Raupatu vertrekt de band van het podium.
Maar gelukkig is er nog tijd voor een toegift. Onder luid gejuich komt de band terug op het podium en wordt Hypocrite ingezet. Lewis kondigt aan dat Ru Ana Te Whenua toch echt het laatste nummer is en dit de laatste kans is los te gaan in de moshpit. Dit doet het publiek dan ook naar hartenlust. Nadat het nummer afgelopen is, komen de bandleden naar voren om handen te schudden en nemen ze een overdaad aan complimenten in ontvangst. Ondanks dat het hele debuutalbum gespeeld is (met uitzondering van Whaikorero), wordt er toch nog steeds “we want more” gechant. Uiteindelijk loopt iedereen content de zaal uit.
De fans en de band kunnen terugkijken op een geslaagd concert. Na afloop staat er een enorme rij voor de merchandisestand, waar voor het concert ook al veel mensen stonden. De bandleden staan handtekeningen uit te delen en het ziet er uit dat ze hier ook nog even zoet mee zullen zijn. De energie die van deze show spatte was fenomenaal. Het publiek, dat uit alle leeftijdslagen van de bevolking kwam, was enthousiast en liet dit duidelijk merken. Al met al kunnen de jonge gasten van Alien Weaponry terugkijken op een zeer geslaagde eerste Europese headlineshow en kunnen wij alleen maar hopen dat ze snel weer terugkeren naar Nederland.
Setlist Alien Weaponry:
1. PC Bro
2. Holding My Breath
3. Rage (It Takes Over Again)
4. Urutaa
5. Nobody Here
6. The Things That You Know
7. Kai Tangata
8. Whispers
9. Raupatu
10. Hypocrite
11. Ru Ana Te Whenua
Setlist Stranger Dimensions:
1. Warsick
2. Treachery
3. Dying Light
4. Heartless
5. Demolished
Met dank aan Kick Verhaegen voor de foto's.
