De Metropool blijkt bij binnenkomst zeker niet overvol. Wellicht dat de Duitsers thuisblijven door de verloren wedstrijd op het WK voetbal. Al ligt de oorzaak waarschijnlijk eerder bij de datum van de show. Woensdagavond. Beter dan maandagavond, maar niet ideaal. De ervaring leert dat het publiek zich op doordeweekse avonden net wat tammer gedraagt en dat de alcoholische versnaperingen wat minder rijkelijk vloeien.

Martyr trekt zich er niets van aan. De band doet ongestoord zijn ding. Ook al wacht het gros van het publiek duidelijk alleen op Schaffer en zijn maten. Dat Martyr er ondanks de wat makke publieksreactie toch dik tegenaan gaat, dwingt als altijd respect af. De mannen rond de immer actieve zanger Robert 'Rop' van Haren doen wat ze het liefste doen. Dat met name de songs van de laatste jaren stuk voor stuk het ene oor in en het andere weer uit gaan, deert niet. Energie en podiumpresentatie maken een hoop goed. Donderdagavond wijkt in die zin niet af. Het stokoude songmateriaal uit de jaren tachtig blijft bovengemiddeld lekker en het latere werk doet slechts bij vlagen de oren spitsen. Zo is afsluiter Monster best een lekker nummer, maar blijft er gewoon verdomd weinig hangen.

De show krijgt echter wel een speciaal tintje. Het is namelijk de laatste keer dat slagwerker Wilfried Broekman zich achter de pannenset uitleeft. Het applaus van het ietwat apathische publiek is hartverwarmend, al kent de helft van datzelfde publiek waarschijnlijk geen enkele song van het gezelschap. Toch blijkt het erg moeilijk om geen sympathie voor deze harde werkers te voelen. Martyr zal in Nederland de marge domweg nooit ontstijgen. Daar is de landelijke markt gewoon niet naar. Maar waarschijnlijk hebben de overigens prima muzikanten daar al lang vrede mee. Zolang ze zich volledig geven de fans ongetwijfeld ook.

De mannen van Iced Earth hebben die grauwe marge al lang achter zich gelaten. Hoewel de band rond de vanavond wel erg chagrijnig kijkende Jon Schaffer nooit echt bij de grootverdieners heeft gehoord, zijn er liefhebbers genoeg. Ook in Hengelo, al kun je door de magere drukte prima een biertje halen of de zaal uit voor een sanitaire stop.

Iced Earth doet wat de band altijd doet. Strak spelen. Wel kort helaas, want na anderhalf uur en geen toegift is het ruimschoots bekeken. Beetje jammer, want de groep speelt ook wel eens moeiteloos sets van drie uur vol. Wie vooral voor oud werk aanwezig is, komt bovendien van een koude kermis thuis. Het aantal echte oudjes is op één hand te tellen. En als zo'n briljante kraker als Angels Holocaust passeert, valt des te meer op waar het de Amerikanen en Canadees het tegenwoordig toch wat aan ontbreekt. Hoewel de songs van laatste schijf Incorruptible beslist goed zijn, missen ze de bovenaardse riffconstructies van die oude tracks. Het aantal ideeën in Angels Holocaust overstijgt waarschijnlijk het aantal riffs van de gehele laatste plaat. Natuurlijk staat het oude werk als minder toegankelijk te boek. Maar zo'n epos komt toch stukken imposanter en creatiever over dan het nieuwe en vrij vlakke piratenlied Black Flag.

Over de muzikale prestaties van de mopperige Schaffer en zijn (beter spelende) mede-snarenplukker Jake Dreyer (wat een geweldenaar is dat toch) verder niets dan goeds. Ook de ritmesectie laat weinig steken vallen. De iets zwakkere schakel blijkt vanavond helaas Stu Block. Dat ligt niet aan de zanger zelf, maar aan de geluidsman. Deze grappenmaker maakt de onvergeeflijke fout om het zanggeluid veel te zacht te zetten. Block moet continu verschrikkelijk veel moeite doen om zichzelf verstaanbaar te maken. De allerhoogste regionen klinken bovendien wat iel vanavond. De Canadees voelt zich toch het beste in het midden van zijn bereik. En laat de songs uit het Barlowtijdperk nu net wat meer laag en hoog bevatten, om maar te zwijgen van de periodes Adam, Greely en Owens.

Onbetwiste man van de avond is toch de jonge gitarist, Jake Dreyer. De 26-jarige knul speelt de sterren van de hemel, zowel ritmisch als solo in de spotlights. Moeiteloos reproduceert hij zijn solo's van de laatste Iced Earth-plaat en in oudere tracks voegt hij af en toe wat eigens toe met zijn vloeiende speelstijl. Toch kijkt geen van de bandleden donderdagavond echt vrolijk. Dus zal er wel weer stront aan de knikker zijn in het bandkamp. Wat er aan de hand is, blijft speculeren, maar buiten Block heeft niemand echt opzichtig lol op het podium. Het optreden voelt zodoende toch wat plichtmatig. De vernietigende blik van Schaffer als 'zijn' zanger per ongeluk Something Wicked This Way Comes aankondigt, zegt in dat opzicht voldoende. Maar zeker weten doen we natuurlijk niets. Iced Earth speelt verder oké, maar laat geen al te verpletterende indruk achter. Dat de band daarmee alsnog veel concurrentie moeiteloos voorbijstreeft is wellicht waar, maar wat meer inzet mag best. Of er nu 500 man staan of 5.000. Anders hadden de mannen maar een vak moeten leren.

Setlist Iced Earth:
1. Great Heathen Army
2. Burning Times
3. Dystopia
4. Black Flag
5. Seven Headed Whore
6. I Died For You
7. Vengeance Is Mine
8. Brothers
9. Dracula
10. Raven Wing
11. Stormrider
12. The Hunter
13. Angels Holocaust
14. Travel in Stygian
15. Clear the Way (December 13th, 1862)
16. Watching Over Me