De liefhebbers zijn vooral benieuwd naar de akoestische show. Wat te verwachten? Danny legt met zijn uitspraak de lat hoog, maar is helaas in de Pink Floyd-cover High Hopes nog niet goed bij stem. Daarover verklaart hij: “It’s difficult to sing when you don’t really want the limelight.” Hij voelt zich meer thuis in de studio. Ook het nieuwe San Francisco verloopt niet zonder problemen. De timing van de loops is niet heel strak. Toch klappen de bezoekers al voorzichtig mee. Danny, die drie dagen geleden nog een variatie heeft bedacht en deze direct toepast, verontschuldigt zich: “Next time better.” De gitarist/pianist geeft aan dat hij en zijn broer doodmoe zijn omdat ze gisteren nog in Sardinië speelden. Ze verbleven wel in een mooi “spaghettiwesternhotel”. Zijn anekdotes tussen de nummers door zijn zeer vermakelijk.

Vanaf het derde nummer, Untouchable, Part 1, gaat het veel beter. Vincent speelt inmiddels mee en hij neemt plaats aan de rechterkant van het podium. Zowel het samenspel als de samenzang is goed, al treitert Danny Vinny even door te zeggen: “You sound fucking terrible,” Hij wijst op de melding op de schermen achter de bar waarop staat: “Stop talking and listen to the music.” Vinny pakt hem terug: “So stop talking”. Danny neemt echter nog de ruimte om te vertellen hoe speciaal Cultuurpodium Boerderij is voor muzikanten. Honderdtwintig vrijwilligers, waarvan geen enkele ego, staan klaar om de bands gastvrij te ontvangen, ze goed te behandelen. Het eten is er lekker. Hij noemt het dan ook “the best venue”. Een compliment dat terecht is, maar ook het publiek verdient vanavond een compliment voor het feit dat het respectvol stil is tijdens de show.

Aandachtig luistert men toe en eenieder geniet van de speciale bewerkingen van de nummers. Zo wordt Thin Air voorafgegaan door het eerste stuk van Looking Outside Inside. De composities lenen zich er ook voor aangezien de tokkelmelodie van Thin Air een variatie is op die van Looking Outside Inside, maar dan vijf tonen hoger. Zo krijgen we vanavond veel inside info. Sommige nummers, waaronder Thin Air, zijn geschreven in de slaapkamer van John Douglas. “Good things happen in the bedroom of John Douglas.” Danny geeft aan dat hij zonder John niet meer in Anathema zou zitten.

Thin Air en Untouchable Part 1, dat meegezongen wordt door het publiek, zijn vroege hoogtepunten. Laag voor laag bouwen de broers de songs op en de variaties, zowel muzikaal als vocaal, zijn beslist van een meerwaarde. Weather Systems was in eerste instantie een ep en pas later werd besloten dat het een full-length zou worden, één van de betere volgens eigen zeggen, georiënteerd op het liedje, waar The Optimist vooral een verhaal vertelt als geheel. “We will probably go back to a song oriented album.” Danny verklaart moeite te hebben met fans die nog altijd van de band verlangen dat ze een nieuw album uit gaan brengen dat klinkt zoals The Silent Enigma. “Come on. That was twenty years ago. It is better to look forward than to look back. When we look back to Judgement it is a special album bacause of the loss of our mother and we were surrounded by strange people. Those were significant times.”

Vincent is weinig aan het woord, maar zegt over het titelnummer van de nieuwe plaat: “This one is the first one that jumped out on me when we got together in the studio in London last year. Danny turned up with about 150 ideas”, waarop Danny hem interrumpeert: “Most of them were shit” en Vincent vervolgt met te vertellen dat de kwaliteit van de opnamen in eerste instantie slecht was (“sounded like it was recorded on a phone which had been dropped in the toilet”), maar dat het idee bijbleef en het startpunt was van de songs voor het nieuwe album en het concept. Er zit tijdens deze afsluiter van het eerste deel van de set veel emotie en diepte in de zang van Vincent, die ondanks zijn vermoeidheid vocaal indruk maakt. Zijn broer is ondertussen geswitcht van piano naar gitaar en neemt loop na loop op en speelt verschillende leads over elkaar.

Na een half uur pauze is het tijd voor Acoustic Resonance. Net als de twee Resonance-albums spelen de Cavanaghs een set van oud naar nieuw. De eerste full-length Serenades wordt echter helaas overgeslagen. Het tweede deel van het optreden begint namelijk met een mooie uitvoering van Kingdom (van de Pentecost III-ep uit 1995), waarin aan het einde een zinsnede uit de tekst van Eleanor Rigby van The Beatles is opgenomen: “All the lonely people, where do they all come from? All the lonely people, where do they all belong?”. Het levert veel applaus op en dat geldt eigenlijk voor het gehele deel van de set, dat beter is dan het eerste deel, waar wat sterke en minder sterke momenten werden afgewisseld. De fans zijn terecht onder de indruk van de zuivere zang in de Roy Harper-cover Hope en Fragile Dreams, dat als party-anthem bekendstaat, maar over “domestic violence” gaat en door de toelichting veel meer lading krijgt.

Het was een moeilijk tijd met het overlijden van zijn moeder, “mental slabs” en “a battle with alcoholism” volgens Danny, die er moeite mee heeft dat zijn vader zich nooit heeft verontschuldigd richting hem. One Last Goodbye is vervolgens intens en droevig, indrukwekkend mooi en emotioneel tegelijk met een toepasselijke lichtshow. In de jaren 2000-2003 had Danny zijn eerste relatie, maar het was een “abusive relationship”, die eindigde met een scheldende vriendin. Hij schreef alles op en schreef de tekst voor Flying, dat ook vandaag veel indruk maakt en een prachtige, melodieuze solo bevat. Jammer is dat Danny in plaats van het toevoegen van een loop, plotseling alles uitdraait, tot hilariteit van de bezoekers. Vincent laat zich niet afleiden en is in deze tracks op zijn best. In deze setting komt zijn dynamische zang optimaal tot zijn recht. Net als normaal gesproken bij A Natural Disaster wordt het licht in de zaal gedoofd en zorgen de bezoekers met hun mobiele telefoons voor veel lichtpuntjes, een mooi gezicht.

”2005 until 2007 were fantastic times. I quit drinking and the progressive rock scene picked us up for some reason. We worked with Steven Wilson in 2010 on the album We’re Here Because We’re Here.” Voorafgaand aan Dreaming Light is het even zoeken naar de juiste toonhoogte waarmee deze begint, maar daarna klinkt de ingetogen versie erg fraai. Vervolgens klinken Untouchable Part 2 (aangezien Lee niet aanwezig is, zingt het vrouwelijke publiek haar partijen) en Anathema (“a little bit like the one you just heard”). Laatstgenoemde behoort beslist tot de highlights en als kers op de taart imponeert Vincent met een hoge uithaal (“I loved you”), waarvoor hij tijdens het nummer terecht veel applaus krijgt. Het tweede deel van de set wordt afgesloten met Springfield.

De toegift is zeer vermakelijk. Allereerst is er een hilarische, geïmproviseerde Elvis Presley-versie van Sleepless en voordat Masters Of War van Bob Dylan aan bod komt, moet Vincent de teksten opzoeken op zijn telefoon. Danny verwacht ook dat zijn broer The End van The Doors wel kan zingen, maar dat doet hij uiteindelijk gewoon zelf. Vincent is namelijk niet van plan meer teksten op te zoeken. Dan maar Another Brick In The Wall Part 2 van Pink Floyd. Na een drie uur durende show met veel vermaak, interessante achtergronden van nummers en emotionele muziek komt er een einde aan een memorabel optreden, dat niet foutloos was, maar inderdaad beter is dan iedereen van tevoren kon denken.

Met dank aan Monica Duffels voor de foto's.

Setlist:
1. High Hopes (Pink Floyd-cover)
2. San Francisco
3. Untouchable, Part 1
4. Thin Air (with Looking Outside Inside-intro)
5. The Beginning And The End
6. Forgotten Hopes
7. Destiny Is Dead
8. The Optimist

Acoustic Resonance:
9. Kingdom
10. Hope (Roy Harper-cover)
11. Fragile Dreams
12. One Last Goodbye
13. Pressure
14. Flying
15. Dreaming Light
16. Untouchable, Part 2

Toegift:
19. Sleepless (improvisation)
20. Masters Of War (Bob Dylan-cover)
21. Another Brick In The Wall Part 2 (Pink Floyd-cover)