En dat is niet tegen dovemansoren gezegd, maar eerst een woordje over de setting. TivoliVredenburg heeft ervoor gekozen om Amenra niet in een van de popzalen neer te zetten, maar in de zogenoemde kamermuziekzaal, de Hertz-zaal. Het is een soort theaterzaal. De halfronde en erg brede zaal heeft twee balkons die deels boven de zaal hangen. Daardoor is de afstand tot het podium altijd minimaal, waar je ook zit. Zit ja, er zijn geen staanplaatsen.

Mr. Syndrome betreedt vervolgens het podium en er begint een videoprojectie te spelen op het enorme witte doek achter hem. Om die beter tot zijn recht te laten komen, staat het licht in de zaal en op het podium uit. Tergend langzaam bouwt hij zijn muziek op. Van semi-akoestische tokkels via soundscapes naar kneiterharde noise.

In het begin is het even zoeken wat de bedoeling is. Ook zijn slecht verstaanbare half-'spoken word' Engels, met zijn steenkolenklanken, leiden soms af.

Het doet denken aan bevriende act Treha Sektori die ook erg vervreemdend is. Maar langzaam maar zeker stijgt het niveau en ontvouwt Syndrome zich. Hij brengt ons met zijn betoverende geluidsshow Now And Forever, zoals de trip vanavond heet, in vervoering. We worden middels soundscapes meegenomen naar de diepe, nihilistische krochten van zijn ziel. Geen pretje daar. De vervreemdende natuurbeelden vormen een prachtig behang al waarlangs we geconfronteerd worden met innerlijke demonen. Zijn het die van hem? Of die van ons? Soms worden die beelden aangevuld met een levenloos vrouwenlichaam in een trouwjurk, soms slechts lichaamsdelen.

Wat een geluid! Wat een ervaring! Wat een show! Of ja, show? Het ontbrak eigenlijk geheel aan show. Een videootje afspelen kan iedereen. Dus wat was het nou eigenlijk? Wat maakte dit nou zo sterk? Met verbijstering weerklinken de laatste noten. Het was in ieder geval indrukwekkend. Het is goed dat er een ruime pauze zit tussen Syndrome en Amenra. Even bijkomen.

Wie het affiche niet goed bekeken heeft en ook de plaat van vorig jaar Alive gemist heeft, zal vanavond raar opgekeken hebben. Zes stoelen in een cirkel? Ja, heus! Het wordt een minimalistische set voor Amenra.

Geen licht, alleen af en toe een projectie. Het is muisstil in de zaal, je kunt een naald horen vallen! Wie had dat ooit gedacht bij Amenra?

Dat de Belgen niet vies zijn van een potje introspectie mag geen geheim zijn. De cirkel is dan ook als vanzelfsprekend naar binnen gericht; er is geen contact met het publiek. De muziek doet het woord.

En vervreemding voert ook bij dit optreden de boventoon. Het is idioot om woeste nummers als Aorte. Nous Sommes Du Même Sang en Razoreator akoestisch opgevoerd te krijgen. Een soort lege kalmte. Een ongemakkelijk wachten op de uitbarsting die niet komt. We willen headbangen, we willen meeschreeuwen. We willen de zielepijnen van zanger Colin H. van Eeckhout als spijkerkanon op ons afgevuurd krijgen. Maar de band toont beheersing en soms zelfs berusting. De kopstem van zanger is breekbaar. Hij is dan aan het begin van het optreden misschien niet altijd even sterk, maar daar draait het vanavond niet om. Het is een muzikale seance.

Het 'testament aan de kinderen van de band', zoals ze het zelf omschrijven, is zowel betoverend als zalvend. Iedereen is stil. Iedereen is er stil van. Elke noot wordt onderzoekend gewogen en geproefd. Bij het nagalmen van elk nummer wordt er dan ook welhaast plechtig gewacht met applaus. We willen niks missen. We willen het begrijpen. De eerste vertwijfelde klapper die het aandurft de stilte te doorbreken, krijgt echter keer op keer enthousiast bijval.

Behalve eigen nummers worden er vanavond ook covers gespeeld. Een van de hoogtepunten is de vertolking van Tools Parabol. Geweldig! Mocht James Maynard Keenan het ooit zat worden, dan moeten ze Colin maar eens bellen. Het Nederlandstalige Het Dorp dat origineel van Zjef Vanuytsel is, brengt (wederom) enige verwarring. Het past muzikaal wel, maar wat moeten we ermee? Maar dat past dan weer goed bij Amenra.

Interessant is ook dat de violiste/zangeres Femke de Beleyr, die ook al op Alive te horen was, meegekomen is. Het geeft de band een extra dimensie: Een vrouw in de gelederen, een even aantal bandleden en dus symmetrie, een extra instrument, een vocale tegenhanger/medespeler...

Dat mag dan een verademing zijn, maar zoals wij allen weten is Amenra er niet voor plezier en vreugde. Dat onbehaaglijke gevoel dat je tot bezinning dwingt, bekruipt ons meer en meer. En langzaamaan wordt er toegewerkt naar een einde. Dit keer echter geen ultieme eruptie; geen geluidsmuur; geen headbangende menigte; geen geschreeuw. Nee, het is het minimalistische Buiten Datum. Slechts gitaargetokkel dat op cd het prachtige, metaforische gedicht van Sofie Doodwater bevat. Maar ze is er niet bij vanavond. Ze ontbreekt. Ze laat een leegte.

Gedurende het nummer verlaten de bandleden een voor een het podium. Wat rest is een leeg podium. Leegte. Stof tot nadenken. Heel mooi.