Ray Wilson? Wie is dat ook al weer? Dat is toch die Schot die ooit een hitje scoorde met de band Stiltskin? Inderdaad, die Ray Wilson. De zanger die na de successen met Stiltskin medio jaren negentig plotseling als vervanger van Phil Collins met Genesis naar voren trad. Met die legendarische progrockers maakt de vocalist het op en top sfeervolle Calling All Stations in 1997, waarna toetsenist Tony Banks en snarenplukker Mike Rutherford Genesis opnieuw in de ijskast zetten. Met de kwaliteiten van Wilson heeft dat overigens weinig van doen. De grondleggers van de band zijn simpelweg niet tevreden, omdat er 'slechts' een paar miljoen exemplaren van de cd over de toonbank gaan.

De Schotse zanger opereert de laatste twintig jaar onder zijn eigen naam en weer met de grungeband Stiltskin. In de Hengelose Metropool is de man op bezoek met een tas vol Genesis-klassiekers en belangrijker, songs van Calling All Stations, een toch vrijwel doodgeboren kindje destijds. Daarnaast speelt hij onder meer eigen werk, wat covers van Peter Gabriel en Phil Collins en uiteraard de nummer 1 hit Inside die hij met Stiltskin scoorde. Als liefhebber van Genesis gaat het mij met name om de liedjes van dat illustere gezelschap. Wilson maakt in dat opzicht geen schokkende keuzes. Klassiekers als Home By The Sea, The Carpet Crawlers, No Son Of Mine en Jesus, He Knows Me blijven altijd ijzersterk. Tijdloze nummers die door het lagere stemgeluid van Wilson hier en daar een wat bluesy karakter krijgen.

Persoonlijk vind ik het leuker om de nummers van het enige album dat Wilson met Genesis opgenomen heeft eens live te horen. Ik word niet teleurgesteld. Onder andere het titelnummer, Congo en Not About Us krijgen een niet te versmaden live-behandeling. Stuk voor stuk wereldnummers die met uitzondering van Congo nooit de waardering hebben gekregen die ze eigenlijk verdienen. Live valt op dat deze nummers toch een stuk steviger klinken dan de oude krakers van Genesis. Dat is tevens te danken aan de uitstekende band die Wilson heeft meegenomen. Naast een bassist, keyboardspeler, twee gitaristen en een (overigens erg goede) slagwerker spelen er op de achtergrond ook een celliste, violiste en een fluitist mee. De fluitist neemt naast de dwarsfluit zo nu en dan de saxofoon ter hand.

Van een topartiest als Wilson mag je verwachten dat zaken als het geluid dik in orde zijn. Dat blijkt gelukkig het geval. De sound is aangenaam en elk detail sijpelt smaakvol uit de speakers. Door het relatief lage volume valt helaas wel op dat een deel van het publiek puur voor de hitjes naar Hengelo is afgereisd. Helaas hebben deze mensen niet het fatsoen om tijdens akoestische secties of melodieuze passages hun bek dicht te houden. Ga dan naar een kroeg, lijkt me. Niemand hoeft zich wat mij betreft muisstil te houden tijdens concerten, maar ik hoef geen gepats over dikke auto's te horen als Wilson op breekbare wijze het lot van een overleden vriend bezingt. Afgezien van dit minpuntje voltrekt zich een vrijwel perfect optreden. Wilson blijkt een sympathieke entertainer die gelukkig uitstekend bij stem is. Op deze manier kan de Schot nog jaren mee.

Setlist:
1. No Son of Mine (Genesis)
2. Home By The Sea (Genesis)
3. That's All (Genesis)
4. Not About Us (Genesis)
5. Another Day (Cut)
6. The Carpet Crawlers (Genesis)
7. Entangled (Genesis)
8. Ripples... (Genesis)
9. Follow You Follow Me (Genesis)
10. Solsbury Hill (Peter Gabriel)
11. Makes Me Think Of Home
12. Calling All Stations (Genesis)
13. The Dividing Line (Genesis)
14. In Your Eyes (Peter Gabriel)
15. Another Day In Paradise (Phil Collins)
16. Another Cup Of Coffee (Mike + The Mechanics)
17. Alone
18. Land Of Confusion (Genesis)
19. Jesus He Knows Me (Genesis)
20. Congo (Genesis)
21. Mama (Genesis)
22. Inside (Stiltskin)
23. Knockin' On Heaven's Door (Bob Dylan)