De optredens staan in het teken van nieuwe tracks. Terwijl er nog mensen buiten in de rij staan te wachten en het optreden een kwartier later begint, vangt Anathema moeizaam aan met het nieuwe Gotyou To. De met Radiohead-achtige elektronicabeats voorziene track komt mede vanwege de niet zuivere vocalen van Vincent Cavanagh niet overtuigend uit de boxen. Met het tweeluik Untouchable komt daar verandering in. Er is met name na het tweede deel meer bijval vanuit de zaal. De samenzang van Vincent en Lee Douglas verdient overigens een compliment. Danny is echter helemaal klaar met het spelen van deze tracks: "I'm sick of that stuff. I just want to play new songs."

Die komen aan bod met achtereenvolgens het sinds 2000 in ontwikkeling zijnde en door John Douglas geschreven John Martyn, het door Lee gezongen Ghosts en Springfield, nadat eerst Thin Air (met mooi crescendo) en het zeer fraaie A Simple Mistake aan bod zijn gekomen. John Martyn kent zoals vele nummers van Anathema een mooie opbouw met diverse gitaarlijnen, Ghost is dromerig met Lee op zang en Daniel Cardoso achter het keyboard. Ook het memorabele Springfield is met Lee op zang. Het is lastig om direct een oordeel te vormen over de nieuwe songs. Je moet ze echt vaker horen. Er zitten herkenbare onderdelen in, maar toch ook zeker verrassingen. Er zit veel variatie tussen de tracks.

Vincent vermaakt het publiek tussen de nummers door met leuke opmerkingen zowel in het Engels als in het Nederlands ("Goedenavond dames en heren", "hup met de beentjes"). Hij geeft aan dat Eindhoven een van de eerste steden was buiten Engeland waar de Britten stonden te spelen. Hij herkent mensen uit die goede oude tijd. Er zijn vandaag fans uit Brazilië, Turkije, Italië en vele andere landen. Over het eigen land verklaart hij: "We didn't vote Brexit. Fuck that stupid shit. We're not a political band."

Danny is wat humeurig door een blessure aan zijn linkerarm. Hij stuurt de anderen van het podium en speelt Electricity alleen, een verrassing voor zowel publiek als de band (nummer stond niet op de setlist). Het rustpunt levert wel applaus op, maar behoort niet tot de hoogtepunten. Na deze solo-act krijgt hij een verband om zijn linker arm en na verschillende opmerkingen daarover kan hij gelukkig het optreden voortzetten met hoodie op, hoodie af.

Vincent legt uit dat er een connectie is tussen The Optimist, de nieuwe full-length die rond mei zal verschijnen en A Fine Day To Exit. Hij geeft aan dat er iemand is verdwenen op de hoes van laatstgenoemde en het nieuwe album is het vervolg daarvan. Als hij wil uitleggen wat de connectie inhoudt, onderbreekt Danny hem: "Let me tell it, because it is my song", doelend op het titelnummer." Danny ontmoette een Duitser die in Syrië heeft gevochten. Over hem is een documentaire gemaakt en dat inspireerde hem tot het schrijven. Het titelnummer is rustig met ingetogen piano- en tokkelmelodie.

Tussen de zes nieuwe tracks door zijn het The Beginning And The End, het zeer goed gezongen, Universal en Closer (met meeklappen van het publiek dat langzaam maar zeker wat meer loskomt) die mooi doorkomen. Na Closer verlaat iedereen het podium en wordt er een pauk klaargezet voor Vinny voor Distant Satellites, de enige track van het meest recente album dat vandaag langskomt. Het titelnummer van het vorige album wordt vergezeld van een bij de albumhoes passende lichtshow in flitsend rood. Vincent Jamie en Lee zijn aan het dansen met elkaar. Interessant is het arrangement aan het einde van het nummer, een variatie op de originele versie. Dat is bij meer nummers het geval. Het maakt het voor de fans die er vaak bij zijn tot een extra interessante avond.

Nadat A Natural Disaster is gespeeld met veel lichtjes van telefoons en aanstekers is de laatste track van de reguliere set volgens de lijst Fragile Dreams, maar ook hier breekt Danny in. Hij speelt liever wat anders. De eerste vier nummers van Judgement blijken een uitstekend alternatief. Ze vormen een zeer aangename verrassing en daarmee het hoogtepunt van de avond. Net als bij Distant Satellites zijn er aanpassingen gedaan aan de originele versies hetgeen het interessant maakt om naar te luisteren, zeker voor de fans die de tracks al tig keer hebben gehoord. Wat een prachtige tracks ook. Specifiek de krijsende solo van Pitiless en het meezingen van Danny in Forgotten Hopes komen goed uit de verf. Het publiek komt veel meer in beweging en zingt mee met de klassiekers. Er is nog even hoop dat er een toegift volgt, maar na twee uur vinden de bandleden het wel genoeg. Danny doet nog even een dansje op een outro-beat waarbij de zaal meeklapt en waarvan Daniel Cardoso een foto neemt. Danny verlaat als laatste het podium: "Doeg doeg!"

Setlist Anathema:
1. Gotyou To
2. Untouchable, Part 1
3. Untouchable, Part 2
4. Thin Air
5. A Simple Mistake
6. Electricity
7. John Martyn
8. Ghosts
9. Springfield
10. The Beginning And The End
11. Universal
12. Closer
13. Firelight
14. Distant Satellites
15. Bricks
16. The Optimist
17. A Natural Disaster
18. Deep
19. Pitiless
20. Forgotten Hopes
21. Destiny Is Dead

Met dank aan Paul Verhagen voor de foto's.