Vrijdag 26 september speelden Bongzilla in Vera in Groningen, en had Blutch meegenomen om de avond te openen. Bongzilla kende ik van het album "Stash", een toffe stoner/doom plaat van een toffe band die Sabbath-achtige riffs met zeer gemene scream-vocalen combineert. Niet de meest voor de hand liggende keuze, en ik heb er dan ook al aardig wat mensen negatief over horen praten, maar wat mij betreft gaat het Bongzilla goed af en geeft het de band een unieke plaats in het stoner genre. Van Blutch had ik wel eens gehoord, maar ik ben er tot op heden vandaag nooit aan toe gekomen om er een cd van aan te schaffen. Wat dat betreft was vanavond een goede kans om te peilen of hier wat meer vaart achter moet zetten, en natuurlijk of dat überhaupt wel door moet gaan.

Toen ik binnenkwam had Blutch er al zo'n twintig minuten op zitten. Wat ik nog van het optreden mee heb gekregen fascineerde me zeer. Ze speelden een enorm langdradig, traag nummer, waarbij vergeleken de gemiddelde sludgeband een speedmetal band lijkt. De gitaristen bleven maar dezelfde akkoorden uit hun instrumenten rammen, terwijl ze helemaal in hun hypnotiserende muziek op leken te gaan. Geweldig, die passie. Maar kennelijk had Blutch wel wat meer te bieden dan alleen zeer extreme sludge, aangezien een van de toeschouwers me vertelden dat ze eerder ook wat meer up-tempo nummers hadden gespeeld. Toch maar eens achteraan, dat Blutch.

Bongzilla verzorgde een verpletterend optreden. Het geluid was uitstekend afgesteld, waardoor de meeslepende, tot beweging aanzettende riffs hun volle effect behaalden. Verscheidene songs van "Stash" werden gespeeld, evenals nummers van het meer recente "Gateway". De podiumpresentatie was passend sleazy en casual, het enige wat me tegenviel was het matige wiet-gebruik van de band zelf, en het publiek. Bongzilla is toch wel dé marihuana-band bij uitstek, en zoals iemand uit het publiek na afloop van het optreden tegen me zei, er zijn brute death metal bands die op het podium meer 'pot' gebruiken. Enfin, het was in ieder geval mogelijk om wiet te ruilen met de band. En de humor van de statement "this song is about hash" zal het meerendeel van de aanwezigen ook niet ontgaan zijn. Anyway, een lekker optreden dat ook bij de niet-ingewijden (het publiek bleek voornamelijk uit Bongzilla-maagden te bestaan) erg in de smaak viel.