Begin maart kwam gitarist/vocalist Mike Persner via een video uit de kast als voormalig Nameless Ghoul bij Ghost. Het is een spectaculaire zet, want tot dan toe was de identiteit van Ghostleden nooit bevestigd. Tegelijkertijd met deze biecht komt Persner met de boodschap dat Magna Carta Cartel, waarvan diverse leden actief waren in Ghost, nieuw leven wordt ingeblazen. Magna Carta Cartel is terug en weet door Persners zet direct de aandacht op zich te richten. De laatste langspeler van Magna Carta Cartel stamt uit 2009. Als opmaat naar een nieuwe plaat brengt Magna Carta Cartel in mei de ep The Demon King uit.

Hoewel Ghost nergens genoemd wordt, lijken de teksten hier en daar af te rekenen met spoken uit het verleden. De bruggen en maskers met het duistere avontuur uit de recente historie worden ritueel verbrand. Magna Carta Cartel gaat met deze ep direct verder op de weg die de groep eerder heeft bewandeld. De sfeervolle, gitaargedreven muziek, soms instrumentaal dan weer met zang, is dromerig, vol melancholie en enigszins bezwerend. Gelijkenissen met Ghost zijn aanwezig, maar het is niet zo dat Magna Carta Cartel verder gaat als die groep die ik niet meer noemen zal, maar dan zonder de antichristelijke gimmick.

Vier van de vijf nummers van deze ep zijn met zang. Alleen afsluiter Mayfire doet het zonder vocale elementen. Dat is een breuk met Goodmorning Restrained uit 2009, waarop het ongeveer half-om-half was. De titelsong lijkt nog het meest op de sfeer van de langspeler van toen. De mannen nemen de tijd om het nummer op te bouwen qua sfeer en instrumentatie. Langzaam groeit het, tezamen met het verhaal dat lijkt te gaan over loskomen en loslaten.

Single Sway is de absolute kraker tussen de vijf nummers die als geheel niet onverdienstelijk zijn. Het meditatieve gitaarwerk dat voorzien is van de voor Magna Carta Cartel kenmerkende triolen werkt goed in combinatie met vragende zangpartijen. De zang is iets donkerder van kleur dan enkele jaren geleden, terwijl het qua sfeer nog altijd klinkt als een bitterzoete zondagmiddag. De productie laat weinig te wensen over, want die is fantastisch. Alle elementen komen in perfecte balans naar voren en eigenlijk geldt dat voor Sway als geheel, waarin wordt toegewerkt naar een spectaculaire, maar tegelijkertijd ingetogen gitaarsolo.

Het snelle Turn is een stuk opgewekter en luistert weg als een fijn rocknummer, terwijl Jennifer het moet hebben van folkinvloeden. Afsluiter Mayfire is zoals gezegd volledig instrumentaal en ligt daarmee in de lijn van eerder werk. The Demon King belooft kortom wat voor het herboren Magna Carta Cartel, dat met nieuw vuur verdergaat waar het jaren geleden stopte. Deze ep is een goede eerste stap.

Tracklist:
1. The Demon King
2. Sway
3. Turn
4. Jennifer
5. Mayfire