De Grieken van Tardive Dyskinesia die kunnen er wat van. Hoewel de voeten overduidelijk stevig geworteld zijn in de djent, worden werkelijk alle genre-registers opengetrokken. Thrashy en deathgeorienteerde riffs worden aangevuld met verstaanbare grunts en dysharmonische, cleane vocalen. Geen alledaagse kost, maar wel interessant.

Het roept herinneringen op aan bands als The Ocean, Textures, maar om maar meteen met de deur in huis te vallen: Ze kunnen niet tippen aan deze twee grootheden. Hoewel de band duidelijk niet van gisteren is, mogen we na vier full lengths toch wel meer verwachten.

Het ontbreekt de band absoluut niet aan skills en met regelmaat worden er fantastische capriolen uitgehaald. Met diezelfde regelmaat is het echter helaas ook middelmatigheid troef. De Zuid Europeanen ontberen memorabele riffs. Niks blijft hangen. De zang is vaak net wat te vlak en het vlamt simpelweg gewoon niet.

Hoewel deze plaat dus aanvankelijk best interessant klinkt, is het precies die teleurstelling die overheerst. Want 'op zich' is er niks mis met de band. De drummer beheerst zijn pannenset uitstekend; de snarenplukkers doen daar niks voor onder.

Echter, de gebroken double bass-roffels en de bekkens (die traditiegetrouw het fundament voor de gemiddelde djentriff vormen), zijn net wat te formulair en soms zelfs voor de hand liggend. Neem nou dat begin van Echoes 213, kom op mannen! Dat kan toch eigenlijk echt niet meer anno 2016.

Maar nu klink ik wel erg negatief en dat verdient deze plaat ook weer niet. Ik heb de band ook al een aantal keren live aan het werk gezien en dan komt hun sound een stuk beter tot zijn recht. Als u fan bent van eerdergenoemde bands, moet u Harmonic Confusion zeker een kans geven. Maar u bent gewaarschuwd!

Tracklist:
1. Insertion
2. Fire Red Glass Heart
3. The Electric Sun
4. Self Destructive Haze
5. Thread Of Life
6. Concentric Waves
7. Triangulation Through Impasse
8. Savior Complex
9. Echoes 213
10. Chronicity