Enquête

Wat vond jij de gaafste show van de voorbije Graspop Metal Meeting?

Alestorm
Alice Cooper
Deftones
Devin Townsend
Five Finger Death Punch
Flotsam And Jetsam
Heaven Shall Burn
Heilung
Iron Maiden
Jinjer
Judas Priest
Korn
Mastodon
Megadeth
Mercyful Fate
Offspring
Opeth
Powerwolf
Sabaton
Saxon
Scorpions
Steel Panther
Vltimas
Volbeat
een andere show op Graspop 2022, namelijk:

[ Uitslag | Enquêtes ]

    2 juli:
  • Cro-Mags en Bloodsucker
  • Incantation
  • Metalfest No Sleep
  • X Raiders
  • 3 juli:
  • Agnostic Front
  • 4 juli:
  • Rammstein
  • 5 juli:
  • Escuela Grind, ZALM en Spetterpoep
  • Rammstein
  • 6 juli:
  • Old Man Gloom, Dead Neanderthals en Strom|Morts
  • Turnstile
  • 7 juli:
  • Idles
  • 8 juli:
  • Idles
Kalender
Vandaag jarig:
  • Johannes Eckerström (Avatar) - 36
  • René Rutten (The Gathering) - 50
  • Roy Bittan (Bruce Springsteen) - 73

Vandaag overleden:
  • Natasha Shneider (Queens Of The Stone Age) - 2008
Review

Denner/Shermann - Masters Of Evil
Jaar van release: 2016
Label: Metal Blade Records

Denner/Shermann - Masters Of Evil

Vorig jaar werd ik volledig verrast door de ep Satan’s Tomb van Denner/Shermann. Dit schijfje benaderde de hoogtijdagen van Mercyful Fate in de jaren tachtig. Hoewel die band de meeste platen uitbracht nadat ze weer bij elkaar kwamen in de jaren negentig, wist geen van die albums Melissa en Don’t Break The Oath te overtreffen. Laten we eerlijk zijn: In The Shadows (1993) is een goede plaat, maar het had net zo goed een album van King Diamond kunnen zijn. Des te verrassender is het dus dat Denner/Shermann het gevoel van die eerste twee platen ruim dertig jaar later wel weet te benaderen.

De heavy metal van Mercyful Fate was in de begindagen met recht duivels. Zij waren het die Satan onlosmakelijk heeft verbonden met het genre. Venom heeft die naam, maar het was Mercyful Fate die het als eerste in werkelijk alles doorvoerde. In 1983, het jaar dat Piece Of Mind van Iron Maiden uitkwam, was Melissa ronduit vernieuwend. Die plaat zorgde ervoor dat ik Don’t Break The Oath kocht zonder ernaar te naar te luisteren in de platenzaak. Beide albums bezorgen mij nog altijd kippenvel. Meer nog door het gitaarwerk van Hank Shermann en Michael Denner dan door de zang van King Diamond, al waren het vooral zijn opvallende vocalen, teksten en verschijning die de band dat duivelse imago gaven. Achteraf bezien is het de songwriting van Hank Shermann geweest die Mercyful Fate zo bijzonder maakte.

Het fameuze gitaristenduo Denner en Shermann heeft de draad weer opgepakt om bewust de sound uit de hoogtijdagen te doen herleven. Directe aanleiding was de videoclip die de heren maakten voor de dertigste verjaardag van Don't Break The Oath in mei 2014. Wie een kijkje neemt op de website, ziet dat alleen de eerste twee albums van Mercyful Fate genoemd worden. Zorgvuldig is de juiste line-up gevormd voor de nieuwe band. Hank heeft met bassist Marc Grabowski gespeeld in de old school-thrashband Demonica en multitalent Snowy Shaw was drummer bij zowel King Diamond (The Eye) als Mercyful Fate (Time). Zanger Sean Peck (Cage) gooit op Masters Of Evil alle registers los en levert een vocale prestatie die King Diamond onmogelijk nog zou kunnen evenaren.

Een eerste hoogtepunt op het album is Son Of Satan, al doet de inleiding meer aan Therion denken dan aan Mercyful Fate. Wanneer na anderhalve minuut het tempo wordt opgevoerd, herleeft de tijd van weleer en vooral de hoge uithalen in het refrein zijn geweldig. Ervan uitgaande dat er geen gastvocalist te horen is, levert Sean in The Wolf Feeds At Night eveneens een erg goede prestatie. Je zou zweren dat Ozzy Osbourne hier een stukje meezingt. Een volgend hoogtepunt is zonder twijfel de titeltrack. Na een herkenbaar intro wordt het tempo weer opgevoerd, maar het geheel blijft netjes binnen de lijntjes van klassieke heavy metal. Ook in deze track weer de hoge uithalen van Sean. De epische afsluiter The Baroness is een aaneenschakeling van herkenbare melodieën en tempowisselingen. En weer levert Sean hier een topprestatie. Hij is zonder twijfel de juiste frontman voor deze band.

Maar het draait om de muziek en dan vooral het gitaarwerk van Denner en Shermann. De melodielijnen, de riffs, het ritme en de duellerende solo’s sluiten volledig aan bij het gevoel van Mercyful Fate in de jaren tachtig. Het is bijna onvoorstelbaar dat je dit na dertig jaar op een nieuwe plaat hoort. Zelfs na meerdere luisterbeurten heb ik kippenvel, net als ruim dertig jaar geleden. Luister naar de break halverwege het openingsnummer Angels Blood en je zult met me eens zijn dat het niet uitmaakt dat je Sean hoort zingen in plaats van King. Masters Of Evil is een must voor de fans van het oude Mercyful Fate en een aanrader voor de jongere generaties metalheads die willen kennismaken met rasechte heavy metal, zoals de duivel het bedoeld heeft.

Tracklist:
1. Angels Blood
2. Son Of Satan
3. The Wolf Feeds At Night
4. Pentagram And The Cross
5. Masters Of Evil
6. Servants Of Dagon
7. Escape From Hell
8. The Baroness

Score: 89 / 100

Reviewer: Marc
Toegevoegd: 25 juni 2016

Zoeken
    29 juni:
  • Sam Astaroth - Demoncore
  • 1 juli:
  • Conjurer - Páthos
  • Flames - Resurgence
  • Fonsadera - Macabre Damp
  • Haunt - Window On Your Heart
  • Horizon Ignited - Towards The Dying Lands
  • Municipal Waste - Electrified Brain
  • Sacral Night - Le Diadème d'Argent
  • Shinedown - Planet Zero
  • Vanagandr - Lycanthropic Black Metal
  • 8 juli:
  • American Terror - Where We Are
  • Blind Channel - Lifestyles Of The Sick And Dangerous
  • Defect Designer - Neanderthal
  • Megadeth - The Sick, The Dying, And The Dead

Alle artikelen en foto's (afgezien van albumhoezen, door bands/labels/promoters aangeleverde fotos of anders aangegeven), zijn © 2001-2022 Metalfan.nl, en mogen niet zonder schriftelijke toestemming gekopieerd worden. De inhoud van reacties blijven van de reageerders zelf. Metalfan.nl is niet verantwoordelijk voor reacties van bezoekers. Alle datums van de Nieuwe Releases, Concertagenda, Kalender en in de artikelen zijn onder voorbehoud.