Sanatana Dharma opent met het sfeervolle She Is My Lazarus. Een alleraardigst nummer dat meteen de potentie van de band verraadt. The Slayerking beweert tussen doom en gothic in te zitten. Dat laatste haal ik er niet uit, maar de verwijzingen naar klassieke hardrock en sludge zijn in elk geval veel duidelijker. Toch maakt The Slayerking het niet helemaal waar. Na een prima opener is de koek al op en moet dit drietal noodgedwongen terugvallen op middelmatige tracks die simpelweg geen indruk meer maken.
Niet alleen schiet The Slayerking tekort in het schrijven van goede songs, maar ook weet deze band geen geluid neer te zetten dat indruk wekt. Dit drietal klinkt echt als een drietal en regelmatig vallen er gaten die een goede band moeiteloos kan opvullen. Het begin is er voor The Slayerking, maar er moet nog veel veranderen wil dit duistere sprookje ooit nog mooi eindigen.
Tracklist:
1. She Is My Lazarus
2. Black Mother Of The Lord Of Light
3. Sargon Of Akkad
4. Magnificent Desolation
5. We Are The End
6. My Lai
7. The Man That Never Was
8. Southern Gate Of The Sun
