Er zijn van die cd’s die weken achter elkaar overuren draaien in de auto zonder dat ze vervelen. Hoe ver de reis ook is, met dit soort albums lijkt het alsof je zo bij je eindstemming bent en er nauwelijks tijd tussen aankomst en vertrek heeft gezeten. Onderweg is het een kwestie van rustig doorrijden en genieten van de muziek en de beelden die het oproept. De titel van dit debuut van Murky Red sluit hier goed op aan: Time Doesn’t Matter. Relax en geniet van tijdloze muziek terwijl je gedachten afdwalen.

Op dit debuut laat de Belgische rockband een sfeervolle mix van stijlen horen. Het is onmogelijk om het zestal muzikanten in een hokje te plaatsen, want een veelvoud aan invloeden is herkenbaar: de psychedelica van The Doors en Pink Floyd, de blues van Gary Moore, de rock van Led Zeppelin en Motörhead plus de metal van Black Sabbath en Iron Maiden. Al deze elementen hoor je in de muziek terug. De atmosferische, Floydiaanse factor overheerst in de rustige, psychedelische tracks Cold Outside en Black Beast Rising. Deze maken samen met de bluesrocker Heal My Bleeding Heart de sterkste indruk op mij. In die songs komen de donkere zang en de instrumentatie het beste bij elkaar. Het zijn heerlijke nummers om bij weg te dromen en te relativeren. Het sterkste kenmerk van deze plaat is dan ook de ontstressende en nostalgische seventiessfeer.

Minder gecharmeerd ben ik van de snellere passages, zoals die in Last Chance Hotel. Enerzijds is het een welkome afwisseling tussen het rustige materiaal in, anderzijds is de band hier niet op z’n sterkst en staat dit nummer wat los van de anderen. Bovendien past de rustgevende stem van Stef Flaming niet goed bij het uptempomateriaal, omdat deze wat kracht en rauwheid mist. Zijn warme, donkere zang past beter bij de rustige tracks. Datzelfde geldt voor zijn vrouw Yolanda. Zij klinkt sterker in het mooie Willow Tree dan in het matige I Give You My Soul.

De overige liederen, die qua tempo tussen de rustige en snelle materiaal invallen, klinken wel weer aangenaam. Het goed opgebouwde Saturn is zo’n voorbeeld daarvan. Net als I Came Along The Way en het zware Boots For Hire combineert deze song de twee uitersten op een goede manier. Ze passen prima in de nostalgische, donkere, melancholische en relaxte sfeer die het album uitademt.

Time Doesn’t Matter is doeltreffend in zijn eenvoud en biedt van alles wat. Soms is die variatie juist een valkuil, met name als het tempo omhoog gaat. De productie is niet optimaal, maar dat heeft juist een charme. Het brengt je terug in de tijd. De kracht van dit aangename debuut van Murky Red zit in de relaxte sfeer. Het is een relativerende plaat die je na een lange werkdag of tijdens een lange reis opzet en je vervolgens tot rust brengt. De Belgen laten horen een veelbelovend collectief te zijn en we gaan er gelukkig meer van horen, want de band is momenteel bezig met het schrijven van materiaal voor een tweede full-length.

Tracklist:
1. I Came A Long Way
2. On New Year’s Day
3. Galadriel
4. Cold Outside
5. I Give You My Soul
6. Saturn
7. Last Chance Hotel
8. Willow Tree
9. Boots For Hire
10. Heal My Bleeding Heart
11. Black Beast Rising