Op deze EP staan twee straightforwardtracks in de Napalm Death-/Nasumtraditie en een paar nummers die meer afwisseling laten horen. Opvallend is de goede, transparante productie waardoor de kwaliteiten van de muzikanten optimaal tot hun recht komen en het luisterplezier wordt vergroot. Met name het gitaarwerk van Mart Wijnholds, dat goed wordt uitgelicht, is van een hoog niveau. Hij laat een diversiteit horen waar je u tegen zegt; van grindcore, punk, crust, hardcore, doom tot ijzige black metal. Niet alleen beheerst hij deze stijlen, hij maakt er samen met de anderen ook nog eens pakkende nummers van, zoals uitschieter 187.
Ook het agressieve en strakke drumwerk van Wieger Jan Scheper kent veel variatie. De ritmesectie wordt aangevuld met de baspartijen van Jabe Piter Faber. Deze zijn met name tijdens de langzamere passages hoorbaar maar verder niet opvallend. Het minste element van het geheel vind ik de vaak onverstaanbare screams van Jonathan Edwards. Ze staan vrij zacht in de mix en zijn wat schel. De ondersteunende grunts van Jabe Piter vormen een welkome toevoeging.
Eigenlijk is het jammer dat het schijfje al na twaalf minuten afgelopen is en daarom draai ik hem elke keer een paar keer extra om. In korte tijd maakt de winnaar van de bandcompetitie Highway To Hell een goede indruk. Gelukkig hebben de heren aangekondigd later dit jaar met een full length te komen. Met veel vertrouwen zie ik die release tegemoet. Tot die tijd kan ik Hellbound zeker aanraden. Teethgrinder is een aanwinst voor de grindcorescene.
Tracklist:
1. Hellbound
2. Severing Ties
3. Purgatory
4. 187
