Ondanks het feit dat ik nog nooit van theNAME heb gehoord, getuigt het feit dat de band met acts als Epica, Delain, Xandria en Tarja Turunen optreedt, toch van enige vorm van succes. Ook al ben ik niet bekend met voorgaande albums, ik kan concluderen dat de band met Unchained in ieder geval een fijn visitekaartje heeft afgeleverd dat terecht wat erkenning als support act van bovengenoemde bands zou moeten opleveren.

De band speelt een combinatie van groovende en modern klinkende metal waarin door de gitaarleads bij vlagen een old school heavy metalgevoel naar boven komt. De belangrijkste aandachtstrekker is zangeres Hadassa wier soulvolle en krachtige stemgeluid prima staande blijft tussen de hakkende gitaarriffs en ondersteunende mannelijke vocalen. De basic productie van het album leent zich daarnaast prima voor de in your face mentaliteit die de nummers hebben: geen overdreven poespas met een overschot aan toetsen, koren of galm maar gewoon het levendige geluid van een band die zelf in je woonkamer staat te spelen. Daar zouden meer bands vandaag de dag eens een voorbeeld aan kunnen nemen.

Hoogtepunten zijn het mysterieuze One en het met heerlijke gitaarsolo's overladen Restricted. Het is ook op de momenten dat de band de aanstekelijkheid van Lacuna Coil vermenigvuldigd met een combinatie van Disturbed en Annihilator dat theNAME me persoonlijk het meeste aanspreekt. Bij vlagen is het me echter net te poppy en verlang ik toch naar iets meer gelaagdheid in de nummers. Zo is het ook als videoclip verschenen Imperfect mij net iets te simpel en verlang ik naar iets meer spanning die wel terug te vinden is bij het met thrashriffs opgesierde Fight. De mannelijke grunts zijn daarnaast niet slecht, maar zorgen voor een wisselwerking die niet altijd even goed uit de verf komt. Hadassa's stem is stevig genoeg van zichzelf om geen tegenhanger te hebben in een stevige mannenstem. Dit principe werkt doorgaans toch beter bij bands waar de zangeres het meer in sopraanregionen zoekt.

Feit is wel dat theNAME een goede belofte toont voor het Nederlandse metallandschap met een album dat door de lichte popinvloeden aanstekelijk genoeg klinkt om een breed publiek te trekken, maar door de old school knipogen ook voor de wat conservatiever ingestelde luisteraar aantrekkelijk kan zijn. Laat je niet in dat opzicht niet afleiden door de namen die ik in het begin van de recensie noemde, deze band heeft qua sound weinig van doen met deze acts.

Tracklist:
1. Draw The Line
2. Radiate
3. Masquerade
4. Imperfect
5. Twisted
6. Image
7. Missed
8. One
9. Restricted
10. Fight
11. Cruel Thoughts
12. Into My Dream