Smohalla is geen mainstreammateriaal. Dat staat als een paal boven water. In zijn algemeenheid kunt u Resilience wel onder de noemer black metal in de platenbak kwijt, maar om het af te doen als 'de zoveelste standaard black metal release' zou veel te kort door de bocht zijn. Smohalla houdt namelijk wel van experimentjes en zijstapjes.

Zo brengen deze Normandische heren ons het ene moment smerige retesnelle black metal (denk Anaal Nathrakh) om het andere moment moeiteloos over te gaan in avantgarde (denk Blut Aus Nord). De industrial- en ambientinvloeden zijn dan ook niet van de lucht. Het is werkelijk genieten geblazen. Maar wel met een goed glas wijn (denk niet Gaahl), achterover, in de luie stoel en de volumeknop op standje veel te hard.

Een enkel minpuntje valt op Resilience ook nog te ontdekken. De nogal ruizige zang is wel erg ver weggemoffeld in de mix. Dat is jammer, want wat er nog van over is, klinkt juist erg sterk. In tegenstelling tot wat je misschien zou verwachten bij een wat ruizigere mix is de bas best diep en vol aanwezig. Dat is niet per se commentaar, maar wel opvallend.

Mocht u doordat ik nu al tweemaal over 'ruizig' gesproken heb, onverhoopt de conclusie getrokken hebben dat dit een typische old school 'pleepot black metal'-mix is, dan moet ik toch even iets recht zetten. Dit is geenszins het geval. Er gebeurt enorm veel op deze plaat en er zijn vaak veel verschillende lagen aanwezig. En die zijn gelukkig allemaal goed te 'ontcijferen'. Het ruizige zit hem dan ook meer in het typerende geluid van de instrumenten zelf dan dat het voortkomt uit een gebrekkige danwel 'truie' mix.

Wie niet vies is van een experimentje of twee en zijn moderne black metal het liefst doorspekt ziet met wat zijstapjes naar andere genres, moet Smohalla absoluut eens een kans geven. Maar, zoals gezegd, u moet er wel even rustig voor gaan zitten en er de tijd voor nemen.

Tracklist:
1. Quasar
2. Au Sol Les Toges Vides
3. Le Repos Du Lezard
4. Oracle Rouge
5. Marche Silencieuse
6. L'homme Et La Brume
7. Aux Mille Dieux
8. Nos Sages Divisent