Zoals de band het zelf omschrijft: "sleaze is back". De vraag is wat we onder sleaze moeten verstaan. De namen van Chris Tsangarides en Andy Brook als producers zouden normaal gesproken garant moeten staan voor een lekker klinkende cd. De mannen van Mötley Crüe vinden het een leuk bandje. Deze in 2002 in London gelanceerde band had alles mee. Eigen (headline-) tours in Engeland konden er echter niet voor zorgen dat het negen jaar duurde voordat de eerste cd het levenslicht zag.

En dan vraag je je af: hoe komt dat? Om kort te gaan: het antwoord ligt besloten in de naam van het label dat deze schijf op de markt slingert. Dat hadden ze beter niet kunnen doen. Fantasieloze composities, een soort geveinsde aanstekelijkheid die je in een partysfeer moet brengen, een drummer die geen techniek heeft noch maat kan houden, het zijn allemaal ingrediënten die er voor zorgen dat deze band nooit groot gaat worden.

Alles rondom deze band loopt parallel aan het gebrek aan muzikaliteit. Het laatste nieuws op hun website dateert van september 2010. En dan die namen...Flash Roxx op zang, Niro Knox op gitaar, Alice Rain op bas en Sky London op drums, hoe verzin je het. Nee, als je bierviltjes spaart en daar goed geld voor over hebt, ga je gang, maar laat dit wanproduct (de mooiste aanbeveling op hun website: er staan tieten op de hoes) alsjeblieft liggen. Luister alleen maar eens naar de verkrachting van bonusnummer Johnny Be Good en je weet wat ik bedoel te zeggen.

Tracklist:
1. Viva La Decadence
2. Rain On You
3. Rock N' Roll Me
4. Hell Yeah
5. Video Lover
6. Kan't Kill Rock N' Roll
7. Never Be Mine
8. Not For Me
9. Riot
10. Taste The Hate
11. Outrageous
12. Late Nite Dynamite
13. Johnny B. Goode