De mythe dat Krokus zo'n beetje de enige band van formaat uit Zwitserland was die potten kon breken met aansprekende hardrock is toch wel door de rock-geschiedschrijving ingehaald. Dat neemt niet weg dat deze band, die al sinds 1997 onder de naam Sideburn de lokale podia onveilig maakt, alweer sinds dat jaar vijf albums heeft uitgebracht en zelfs een Xbox 360-song (Six Feet Under) op haar naam heeft staan. Het is dan ook haast vanzelfsprekend dat de bio rept over een leger A-klasse bands waarbij men in het voorprogramma heeft mogen staan.

Met de nadruk op 'mogen'; al na de eerste tien seconden is het heel erg duidelijk met wat voor album we te maken hebben. Sideburn is een AC/DC kloon, en daar hebben we er (helaas voor hen) al een aantal van. Sinds Airbourne met succes meedeelt in de erfenis van AC/DC moet je van goeden huize komen om dat te kunnen evenaren. Dat doen de Zwitsers nadrukkelijk niet. Ook niet met de vermaarde producer Beau Hill (Ratt, Gary Moore, Twisted Sister, Winger) achter de knoppen.

Opener Live To Rock is werkelijk tenenkrommend, maar als compositie tegelijkertijd niet eens zo slecht. Hooguit wat eentonig. Maar als ik in het refrein hoor zingen "live to ruk, ruk to live" dan zakt de moed me meteen diep in de schoenen. Jezus, Beau Hill had hier moeten ingrijpen en snel een LOI-cursus Engels moeten aanraden. Maar zoals gezegd, het accent is een dermate verpestende factor dat het niet goed meer dreigt te komen. En inderdaad, wat volgt zijn elf songs die heel erg sterk neigen naar AC/DC met wat zijdelingse invloeden van Status Quo. Het lullige is dat de band gewoon dit soort muziek prima brengt, en ik kan ook nog waardering opbrengen voor zanger Roland Pierrehumbert, die laat horen dat het voor de muziek wel beter is als er geen kraai in een microfoon staat te krassen

Ik heb teveel moeite met het leentjebuur spelen bij grotere broers en het accent om deze schijf meer speelbeurten te geven dan de twee keer dat ik hem nu heb beluisterd. Er wordt goed gespeeld, de productie is clean en als men nu zichzelf meer gaat ontwikkelen richting bluesrock (wat deze band volgens mij veel beter kan dan het schaamteloos nadoen van anderen, en wat ze ook wel degelijk laten horen) dan kan het misschien nog wel wat worden. Nee, Sideburn wordt ondergesneeuwd door het geweld van allerhande nieuwe bands die op originele wijze hardrock kunnen maken en spelen. Meer dan een zeventje kan ik er niet van maken.

Tracklist:
1. Live To Rock
2. Devil And Angel
3. One Night Stand
4. Rock 'n Roller
5. Lazy Daisy
6. Jail
7. Chase The Rainbow
8. Long Beard And Boogie
9. The Red Knight
10. Good Boy
11. Kiss Of Death
12. Creedence Vibe