Zo dames en heren, ga er maar eens goed voor zitten. De heren van The Ocean hebben namelijk een behoorlijk heftige luistersessie voor u klaar staan. Anthropocentric, het tweede deel van het tweeluik dat in april al ingeluid werd met Heliocentric, stelt uw muzikale inzicht behoorlijk op de proef.

Het is het eerste album van deze band waaraan alle bandleden hebben meegewerkt (in tegenstelling tot eerdere albums die (voornamelijk) door gitarist Robin Staps geschreven zijn) en wellicht is dat ook de reden waarom alles zo complex geworden is. Uiteraard kan je niet alle instrumenten tot in de puntjes beheersen (op een enkele multigetalenteerde uitzondering na).

Al in het eerste nummer, dat gelijk het titelnummer is, word je heen en weer geslingerd tussen een heerlijk agressieve Tool en een (semi-)akkoestische Opeth. Ook de diversiteit en mogelijkheden van zanger Loïc Rossetti komen duidelijk naar voren. Zowel de brute maar gecontroleerde schreeuwpartijen à la Burst als de breekbare cleane vocals in de trant van... ja... wie eigenlijk? Eigenlijk voornamelijk in de trant van hemzelf zoals we hem kennen van Heliocentric.

Qua thematiek worden we vooral overtuigt van de overbodigheid van het christendom en religie in het algemeen. Nou, daar kunnen wij metalheads wel wat mee zou je zo zeggen. Het is echter geen bot en lomp christenbashing of een polemiek ten behoeve van satanisme. Nee dit gaat veel dieper.

Het draait bij dit album voornamelijk om drie songs The Grand Inquisitor I, II en III, geïnspireerd door het gelijknamige hoofdstuk van het boek The Brothers Karamazov (ook in het Nederlands uitgebracht: De Gebroeders Karamazov) uit 1880 van de Rus Dostojevski. Hiermee geeft Staps eens te meer blijk dat hij een erg belezen man is. Maar uiteindelijk draait het om de muziek natuurlijk.

Voor wie Heliocentric een teleurstelling was in termen van gebrek aan het rauwere ruigere ramwerk is dit album een 'wederopstanding'. Tracks als Sewers Of The Soul en Heaven TV nagelen je letterlijk aan het kruis. Maar er is ook ruimte voor bezinning. Er is zelfs ruimte voor vrouwelijke zang. The Grand Inquisitor III: A Tiny Grain Of Faith wordt namelijk opgesierd door Anneke Giersbergen-achtige vocalen en de zangeres wordt ondersteund door een viool. Klassieke instrumenten vinden we ook verderop nog terug in de afsluiter The Almightiness Contradiction.

Voor wie niet genoeg kon krijgen van de getemporiseerde tracks op Heliocentric is er dus ook genoeg te beleven. Echter qua sound is er meer overeenkomst met het Protorezoic-deel van Precambrian in termen van compactheid en bruutheid.

Diversiteit en experiment worden dus in ieder geval niet geschuwd. Nou waren we dat natuurlijk al wel gewend van The Ocean, maar de lat wordt nog een stukje hoger gelegd. Of u dit kunt verteren moet u maar voor uzelf bepalen, maar om de complexiteit van dit album goed te omvatten moet het wel meerdere malen aandachtig beluisterd worden. Dus pak uw koptelefoon en ga er maar eens goed voor zitten!

Tracklist:
1. Anthropocentric
2. The Grand Inquisitor I: Karamazov Baseness
3. She Was The Universe
4. For He That Wavereth…
5. The Grand Inquisitor II: Roots & Locusts
6. The Grand Inquisitor III: A Tiny Grain of Faith
7. Sewers Of The Soul
8. Wille Zum Untergang
9. Heaven TV
10. The Almightiness Contradiction
11. The Grand Inquisitor IV: Exclusion From Redemption*

*bonustrack die alleen op de LP en de Europese digipak-release staan.