Een logo met letters die op Darkthrone-achtige wijze in scherpe punten eindigen, een volledig zwart-wit hoesje, bandleden met liters corpsepaint op de kanis, nihilistische songteksten en een superbrak geluid... Temple of Baal strijdt voor het behoud van de originele normen en waarden van het Black Metal genre (leefregels die op sommige vlakken nog onbuigzamer zijn dan die van de alom gehate Bijbel), en zij wensen iedereen die naar 'moderne' Black Metal bands luistert een langzame dood toe. Aangezien ik zelf ook wel een aantal Dimmu Borgir en Cradle of Filth platen in de kast heb staan, geldt dit ook voor mij. Niet echt een goede manier om een recensent enthousiast te maken voor je album...

Maar als ik me iets van de uitspraken van (voornamelijk) old-school Black Metal bands aan zou trekken, zou ik waarschijnlijk na "A Blaze in the Northern Sky" al afgehaakt hebben. Ik kies ervoor om dit soort gelal met een korrel zout te nemen en me te richten op de muziek. Dat is wat mij betreft waar het om draait.

Als een band in z'n cdboekje de huidige Black Metal scene zo afkeurt, wil ik van hen dan ook graag bewijs hebben dat de old-school sound superieur is. Hierin slagen de drie heren van Temple of Baal niet. "Servants of the Beast" is een aardig album, maar verre van superieur. In de eerste plaats zijn de zeven nummers gewoon niet sterk genoeg. In het algemeen ligt de muzikale lat voor dit soort muziek natuurlijk niet zo hoog, maar zelfs binnen de beperkingen van het genre is er een hoop mogelijk, en "Servants of the Beast" is in dat opzicht een album dat een vrij veilige, vertrouwde koers vaart. Door te kiezen voor een verrotte baggerproductie verzekert de band zich ervan dat hun album door een niet te onderschatten groep van slecht-geluid-fetisjisten opgepikt wordt, en door het totale gebrek aan muzikale aspiratie zal het album door leden van dezelfde groep ongetwijfeld als een zeer extreem en compromisloos werkstuk worden ontvangen.
Waar ik me eerlijk gezegd wel wat in kan vinden. Wat dit album namelijk wel aardig maakt is de zwartgeblakerde, grimmige grafsfeer die het overbrengt. Nummers als "Towards Eternal Death", met z'n meervoudige demonische vocalen, en "Deathblessed (At the Hornlike Spears)", de moeite waard om de stuwende ritmes en sterke vocalen, vormen wat dit album betreft het kwalitatieve neusje van de zalm, en ook de overige nummers beschikken over elementen die gehoord mogen worden, zij het soms wat schaars. Probleem blijft echter het geluid, waar ik niet helemaal tevreden over ben. Zeker, deze vorm van muziek vereist een rauwe, ietwat schelle productie, maar het geluid van "Servants of the Beast" kent een veel te vette bas, waardoor je het album niet op een al te hoog volumen kan draaien. Ik hoop dat de heren de volgende keer voor een wat geraffineerder geluid kiezen.

Ondanks dat "Servants of the Beast" wel een aardige plaat is, vind ik het toch een beetje een overbodige release. "Hate Them" (Darkthrone), "Cursed Again" (Frost), "Defending the Throne of Evil" (Carpathian Forest) en "Shadows From the Past" (Nehëmah) zijn heerlijke recente old school Black Metal platen, die wat mij betreft voorrang horen te krijgen van deze cd, die net boven de noemer 'middelmatig' uitkomt.

Tracklist:
1. Backstab
2. Triumphing Blasphemy
3. Towards Eternal Death
4. Years of Hatred
5. Deathblessed (At the Hornlike Spears)
6. Slaves to the Beast
7. Ruins