Dat er een flinke slag geslagen is op kwalitatief gebied is zeker een feit. In vergelijking met het oudere werk van deze heren (hier op cd nog met dame in de gelederen) is het songmateriaal op een verbazingwekkende manier vooruit gegaan. Het geheel ligt lekker in het gehoor en waar in het verleden nog haperende overgangen en geforceerde passages hoogtij vierden zijn deze op Broken Leaf vrijwel geheel verdwenen. Deze cd had samengevat kunnen worden als solide doom/death in de stijl van Saturnus, Swallow The Sun, Paradise Lost (Gothic), The Prophecy en het (wat) oudere werk van Novembers Doom. Echter mist het in zulke mate aan originaliteit en staat het werkelijk bol van de clichématige teksten en muzikale passages dat het geheel bijna knullig overkomt. Te veel kijken naar de groten uit het genre en te weinig het eigen gevoel volgen, dat lijkt het probleem bij My Lament. Gelukkig weet de loepzuivere productie en de lekkere mix van het album het eindresultaat toch nog boven de middenmoot te tillen.
Samenvattend kan dus gezegd worden dat de band zeker de complimenten verdiend voor de muzikale vooruitgang, de songwriting-skills zitten wel degelijk in de lift. Maar wil de band een potje kunnen breken in de internationale doom-scene dan moet er zeker nog worden geïnvesteerd in originaliteit want Broken Leaf steekt nu wel erg schril af bij een album als New Moon, het meest recente werk van Swallow The Sun.
Tracklist:
1. Broken Leaf (intro)
2. Shepherd Of Sorrow
3. Silent Nights
4. My Damnation Deep
5. The Soilseeker
6. Her Dark Smile
7. The Burden Of Doubt
8. Vilest Of Men
