Rockmuzikanten worden zo vaak in verband gebracht met drugs- en alcoholgebruik, dat de vraag zich opdringt in hoeverre ze hun creatieve uitbarstingen te danken hebben aan de hallucinerende werking van genotsmiddelen. Ace Frehley levert met zijn comeback-album Anomaly echter het bewijs dat de verslavende middelen evenzeer tegen je kunnen werken.

In de jaren zeventig leverde Frehley niet alleen met zijn gitaarsolo’s, maar middels sterke composities als Cold Gin, Parasite en Getaway ook als songwriter een belangrijke bijdrage aan het succes van Kiss. Toen alle vier originele bandleden in 1978 op dezelfde dag een solo-album uitbrachten, bleek Frehley’s plaat zelfs het meest succesvol te zijn, zowel artistiek als commercieel. Vervolgens bracht jarenlang drankmisbruik de Spaceman daarentegen nagenoeg aan de grond. Na zijn vertrek bij Kiss nam hij eind jaren tachtig nog wat solo-werkjes op, maar sindsdien liet hij in creatief opzicht amper iets van zich horen (behoudens een relatief kleine bijdrage aan het Kiss reünie-album Psycho Circus uit 1998).

Inmiddels is Ace Frehley echter bijna drie jaar van de drank af. Dat heeft er voor gezorgd dat hij weer volop in staat is om songs te schrijven en op te nemen. Liefst twintig jaar na voorganger Trouble Walkin’ verschijnt daarom eindelijk weer een album vol nieuw materiaal van deze oude gitaarheld. Het goede nieuws is dat hij de genotsmiddelen geen moment lijkt te missen. Sterker nog, de composities op Anomaly kunnen zich prima meten met Frehley’s populaire solodebuut uit 1978. Qua stijl grijpt het nieuwe werk ook duidelijk terug op de jaren zeventig. Hoewel dit de eerste cd is die Frehley opnam met behulp van digitale technieken en pro tools, klinkt de plaat alsof de nummers dertig tot veertig jaar geleden op de band zijn gezet.

Door het ontbreken van het karakteristieke stemgeluid van Paul Stanley doet Anomaly me niet meteen aan Kiss denken, maar muzikaal gezien past het in hetzelfde hokje, namelijk luide rock ‘n’ roll. Met dien verstande dat de twaalf tracks op deze cd de luisteraar veel afwisseling bieden. Naast recht-toe-recht-aan hardrockers als Pain In The Neck en Sister vinden we genoeg afwijkende nummers. Opener Foxy And Free is een duidelijk eerbetoon aan Jimi Hendrix, terwijl Outer Space op een uiterst positieve manier aan stoner rockers Monster Magnet doet denken. Fox On The Run is een enigszins overbodige, doch vrolijke Sweet-cover, waarna het epische Genghis Khan zowaar herinneringen oproept aan de gloriedagen van Led Zeppelin.

Het vreedzame Change The World grijpt zelfs terug naar de flower power periode uit de jaren zestig. Met A Little Below The Angels bevat het album daarnaast een zeer fraaie, persoonlijk getinte ballade. Bovendien bewijst Ace via het rockende Space Bear en het rustige Fractured Quantum dat hij tegenwoordig ook weer in staat is om een interessante instrumental af te leveren. De conclusie luidt derhalve dat de opgenuchterde Spaceman weer helemaal terug is. Weliswaar is Anomaly geen bijzonder spectaculaire of originele plaat geworden, maar ik moet nog maar zien of Paul Stanley en Gene Simmons met het aankomende Kiss-album Sonic Boom er in zullen slagen om Frehley’s comeback-album kwalitatief te overtreffen.

Tracklist:
1. Foxy And Free
2. Outer Space
3. Pain In The Neck
4. Fox On The Run
5. Genghis Khan
6. Too Many Faces
7. Change The World
8. Space Bear
9. A Little Below The Angels
10. Sister
11. It’s A Great Life
12. Fractured Quantum