Na een wellicht veelbelovende intro wordt het nu tijd om een emmer koud water over de review heen te kelderen. Het korte uitstel van executie is nog wel de vermelding dat the Faceless zonder meer een "love it or hate it-band" is, bestaande uit vijf zeer goed geskillde muzikanten met een creatief componeervermogen, een ruime muzikale geest en een behoorlijke zwik energie. Alleen de pech is dat dit soort muziek totaal geen vat op mij kan krijgen en visa versa. Dus dan is een cd als Planetary Duality weinig oorstrelend.
Mijn probleem met een band als the Faceless is eigenlijk heel simpel: Men is te progressief (en ik wellicht te star), waardoor de reeds hyperactieve muziek werkelijk bol staat van alle denkbare en ondenkbare bijzaken, zoals een cleane stem, (spacy) samples, keyboards en God mag weten wat nog meer. Nog meer dan de voorganger Akeldama is Planetary Duality een neurotechnische muzikale chaos waarin de nummers uitpuilen van de inhoudelijke overkill.
Het gevolg is dat de muzikale kracht, die niet gering is, niet of nauwelijks tot uiting komt. Zodra de brute stukken worden ingezet, kampen ze ook vrijwel onmiddellijk met interruptie. De tempowisselingen zijn te aanwezig, te abrupt en inhoudelijk is Planetary Duality veel te druk om lekker door te rollen. De bolbliksem moet iedere keer weer halt houden om zich over te hoge drempels heen te hijsen of zich door de smalste, kromste doorgangen te worstelen, waardoor het lange termijn effect niet meer is dan dat van een nieuwjaarssterretje.
U die de zeer experimentele zaken niet schuwt kunt uw hart weder ophalen. I rest my case...
Tracklist:
1. Prison Born
2. The Ancient Covenant
3. Shape Shifters
4. Coldly Calculated Design
5. Xeno Christ
6. Sons of Belial
7. Legion of the Serpent
8. Planetary Duality I : Hideous Revelation
9. Planetary Duality II : A Prophecies Fruition
