Wat krijg je als je deze band beluistert? Goede zang van Magnus Thurin (Mindscape), felle gitaarduels, een veel te stuwende drumpartij waarbij de dubbele bassdrum is uitgeroepen tot doel en niet tot middel om de snelheid van een nummer te reguleren. In de verte bespeur ik elementen van Iron Savior en Angra, maar voornamelijk valt de vijfde versnelling op die de heren moeiteloos neer hebben weten te leggen, zoals in Standing Tall. Het geheel klinkt flink overgeproduceerd, je kunt het ook vet noemen maar dit is net even over the top.
Where Sadness Never Rests is een nummer waarbij duidelijk wordt dat men toch wel flink leent van de diverse "buren". Niet echt origineel, en dat geldt voor het gros van de nummers. Het is wel een band die hoorbaar achter hun product staat, al hoor ik met de beste wil van de wereld geen jaren tachtig invloeden en relatief weinig melodie, maar bio's zeggen wel vaker wat. Zo is Thurin zeker geen Geoff Tate of Tony Martin, om nog maar eens zo'n bespottelijke vergelijking er bij te pakken.
De heren zullen het op eigen kracht moeten doen, zonder die rare vergelijkingen. Powermetalfans kunnen hier moeiteloos hun tanden in zetten. Ik vind het net te weinig bieden om te zeggen dat dit album een must-have is, maar dit album gaat zijn weg wel vinden denk ik. De band zal gaan touren met Burning Point dit jaar. Of Nederland aangedaan gaat worden is nog niet bekend.
Tracklist:
1. Immortal
2. Standing Tall
3. Where Sadness Never Rests
4. Beg Me
5. Freedom Calling
6. Fear Of The Rage
7. Time
8. Fight To Survive
9. Train Of Destruction
10. As I Sleep
11. Departure
