Met de gemiddelde leeftijd van ongeveer negentien, Finse afkomst en een speelstijl hanterend dat deathmetal doordrenkt met klassieke loopjes en veel instrumentaal geweld is de vergelijking met Children Of Bodom al snel gemaakt. En dat schept toch wel verwachtingen.

Die verwachtingen weet Tracedawn op de eerste nummers makkelijk in te lossen. De muziek is bruut en pakkend. De mannen hebben hun instrumenten meer dan goed onder de knie en dat krijgen we ook te horen. Er komt een slootlading aan riffs voorbij, die allemaal vlekkeloos in elkaar overlopen en er wordt ook aardig op los gesoleerd. En daar komen de keyboards het vaakst om de hoek kijken wat tot veel duels met de gitaristen leidt. Wat dat betreft neemt de toetsenist een vrij funtionele rol in, want naast het soleerwerk houdt hij zich meestal op de achtergrond.

De jonge zanger Antti Lappalainen wisselt brute death grunts af met zijn volle cleane stem. In de cleane zang komt het Finse accent duidelijk door, maar persoonlijk kan ik me daar niet aan storen. Daar tegenover staat dat de grunts erg goed gearticuleerd zijn, daar kan menig (oudere) collega nog een voorbeeld aan nemen.

Toch weet Tracedawn niet overal de aandacht vast te houden. Niet alle composities zijn even sterk, maar daar staat tegen over dat er instrumentaal in elkaar nummer wel genoeg te beleven valt. Bovendien wordt niet standaard overal de cleane zang voor het refrein bewaard, en dat is een goede zaak, want zo wordt voorspelbaarheid vermeden.

Het debuut van Tracedawn bevat een aantal erg mooie momenten en een aantal zeer goede songs. Deze jonge band kan nog veel moois brengen, als ze wat werken aan hun eigen gezicht (origineel is het allemaal niet) kunnen ze tot grote hoogten stijgen. Het begin is er in ieder geval aan, en die is zeker niet misselijk. Zeker even luisteren.

Tracklist:
1. Without Walls
2. Test of Faith
3. Art of Violence
4. Fallen Leaves
5. In Love with Insanity
6. Path of Reality
7. Widow
8. Justice for None