Het vooralsnog vrijwel onbekende Wolfmare weet vanaf het begin een grote glimlach op mijn gezicht te toveren. Deze Russische band weet namelijk op meer dan uitstekende wijze folk metal te vertolken en doet hierbij meteen denken aan de Ierse formatie Cruachan (overigens één van mijn lievelingsbands). Geen wonder, want zowel zanger Keith Fay en zangeres Karen Gilligan van Cruachan zijn van de partij op Whitemare Rhymes.

Wolfmare, ontstaan uit de band Wolfsangel, verweeft metal met traditionele instrumenten als doedelzak, fluit en de bodhran; deze laatste overigens gespeeld door Keith Fay. Het geluid van Wolfmare doet denken aan Cruachan dankzij de black metal invloeden, maar is op bepaalde momenten een stuk rustiger. Traditionele tekst en melodie worden afgewisseld met zelfgeschreven werk en ook de zang is een heerlijke mix van mannen- en vrouwenzang en growls.

Openingsnummer The Ballad Of Jolly Hangman opent met een boeiend folk intro en gaat vervolgens over in een sneller tempo waarbij growls en clean vocals elkaar afwisselen. In Taberna is een traditioneel nummer met Latijnse tekst dat vooraf gegaan wordt door applaus waardoor het net een live-opname lijkt. Het epische Web Of War sluit de plaat af en is met dertien minuten ook meteen de langste song van het nummer. Hierbij lijken zelfs nog wat doom invloeden langs te komen.

Bijzonder origineel is dit Russissche gezelschap niet, maar wel weet Whitemare Rhymes mij vanaf de eerste seconde te boeien en die aandacht ook vast te houden. Zowel de zang als de instrumentele passages zijn erg sterk uitgevoerd en goed uitgedacht. De muziek van Wolfmare ligt perfect in mijn straatje en ik weet nu al dat dit album materiaal is voor mijn jaarlijstje. Nu nog iemand die ze uit het verre Sint Petersburg haalt en ze op een Nederlands podium neerzet!

Tracklist:
1. The Ballad Of Jolly Hangman
2. In Taberna
3. The Hall Of Mirrors
4. Widdershins Song
5. Schattentanz
6. Mother Moose Jig
7. Shine
8. Mourning Of The Ring
9. Web Of War