De eerste twee cd's van Flesh vind ik maar zwaar overbodig. Goed, het is even kort door de bocht, maar ik heb deze keer eens geen zin om uitgebreid te gaan bakkeleien over het minimale aandeel van dit Zweedse project aan mijn algehele gemoedsstemming inzake deathmetal. De zoveelste rauwe Zweedse old school platen die "ja, wel leuk" zijn, maar op ieder nummer hetzelfde klinken en nergens in uitblinken. Het zal allemaal wel, doet u mij dan maar de worst.

Worship The Soul Of Disgust, kijk, dat is voor de verandering eens een ander verhaal. Nouja, min of meer, want nog altijd piest er geen engeltje over m'n oren, maar in tegenstelling tot de voorgaande albums valt er over Worship The Soul Of Disgust op z'n minst wat zinnigs te verhalen. Pete Flesh is eindelijk tot inkeer gekomen en is op deze nieuwe plaat een nieuwe weg ingeslagen. De man móet hebben geroken dat zijn authentieke doch weinig veelbelovende old school maaksels een schop onder de kont behoeven. Het resultaat is een bonte deathmetalregenboog.

De muzikale basis is nog steeds old school deathmetal. Nauwelijks bijgeschaafd en bolster. De zware productie heeft echter plaats gemaakt voor een ruimtelijker geheel en binnen deze marges ( die plots heel rekbaar zijn gebleken) gooit herr Flesh alles in de strijd. Melodie, thrashy gitaarriffs, overheersende solo's, zelfs in de blackmetal zijn tandafdrukken van Worship The Soul Of Disgust terug te vinden. Flesh laat kraaien krijsen, vrouwen kreunen... Vrouwen kreunen? Op Sadistik Penetration nog wel. Een vergelijking met Belphegor rolt bijna van mijn vingers, want hier worden death en black bijna vrienden voor het leven. Gelukkig ontbreken de unieke Oostenrijkse gitaarpartijen (waar overigens wel op Feast On The Soul naar gehint wordt) in de parade, toch is ook het geluid van Worship The Soul Of Disgust (voorheen grof schuurpapier) geregeld ravenzwart.

De eentonigheid die de voorgaande platen nekte is op de nieuwe cd in een potdichte tombe gemetseld. Flesh puilt werkelijk uit van uitbundigheid en sleept alles wat maar enigszins bruikbaar is bij de haren op cd. Met als gevolg dat Worship The Soul Of Disgust mij uiteindelijk te rommelig wordt. Ik juich de uitbraak van de muzikale revolutie in huize Flesh alleen maar toe, maar iets minder overkill mag ook. Het stabiele geluid is nog zoek, maar de man heeft op z'n minst de veilige haven verruild voor een gedurfdere onderneming.

De onwaarschijnlijke, melancholosche, Russische outro van het titelnummer voert mij overigens geëmotioneerd regelrecht richting de koelkast, waar de fles "Winogradov" altijd op de loer ligt. "Smirnoff" is troep. Goedkope gootsteenontstopper voor stomme westerlingen die niet beter weten.

Tracklist:
1. Shatahan
2. I Masturbate To Jesus Christ
3. Nights Of Funeral Bells
4. Feast On The Soul
5. Fuck The Romantic – Fuck The Gothic
6. Sluts & Whores
7. Sadistic Penetration
8. My Penis Will Be Your Opera
9. Worship The Soul Of Disgust