The Generators bewezen al met een handvol albums dat ze een van de beste Amerikaanse punkbands van de laatste jaren zijn. Deze heren weten op Social Distortion-achtige wijze te charmeren en de refreinen zijn gewoon altijd schitterend. Het twee jaar geleden verschenen The Winter Of Discontent was het voorlopige hoogtepunt en nu beschouwd heb ik dat album met de beloning van 80 punten oneer aangedaan. Dat plaatje wordt namelijk nog maandelijks uit de kast gehaald.

Hun nieuwe opus opent fantastisch met het titelnummer dat zeker aanspraak heeft op beste punksong van het jaar. De sfeer, de zanglijnen van Doug Dagger en de mooie gitaarsolo maken dit tot de perfecte opener. Maar nu moet ik eerlijk bekennen dat geen enkele van de volgende acht eigen songs dit niveau haalt. Het zijn allemaal lekkere en goede punksongs die de middelmaat ver overstijgen, maar echte instant klassiekers zijn het niet. Een beetje tegenvallend dus, net zoals het feit dat het album niet zo lang duurt en er met Paint It, Black een ietwat overbodige, maar goed gespeelde, Rolling Stones cover langskomt.

Hoewel The Great Divide dus niet de klassieker is waarop vele hadden gehoopt, is dit toch weer een erg puike punkrockplaat geworden en blijven The Generators hun toppositie handhaven. En tel maar tien punten bij het cijfer onder de recensie van The Winter Of Discontent om het verschil tussen beide albums duidelijker te maken.

Tracklist:
1. The Great Divide
2. My Best Regards
3. I Stand In Doubt
4. So Many Miles
5. In My Oblivion
6. Point Of No Return
7. A Turn For The Worse
8. Paint It, Black
9. What I've Become
10. I'm Still Believing