Hoe een mens zich zo kan vergissen! Bij de naam Lillian Axe moest ik denken aan de hairmetal-periode, back in the eighties. Visoenen van opgedofte, getoupeerde koppies en onoriginele muziek waren mijn deel. Anno 2007 is die muziek natuurlijk niet meer actueel maar ik ben bij elk reünie-album toch achterdochtig of men nog wel iets te melden heeft.!

Zanger van het eerste uur Ron Taylor heeft plaatsgemaakt voor Derrick LeFevre, en dat is geen verlies vind ik. Deze knaap heeft een zeer goede stem die uitstekend past bij de muziek. Als vanouds is gitarist Steve Blaze verantwoordelijk voor het schrijven van de muziek en dat mag voor de band als een zegening worden gezien, zeker als je ziet dat het 14 jaar geleden is dat de band nog wat heeft uitgebracht(Psychoschizophrenia).

Niet elke song is even boeiend; ik vind bijvoorbeeld Fear Of Time behoorlijk saai en langdradig, in tegenstelling tot opener en titeltrack Waters Rising, een song die toch wel blijft hangen en goed in elkaar steekt. Jammer dat het album niet meer tracks zoals deze heeft, want het album als geheel kan mijn aandacht niet echt vasthouden. Veelbelovende ballad-achtige intro's verzanden in een gemiddeld songniveau waardoor dit album lijkt op een haastklus. Productioneel is het redelijk in orde, al lijkt het dat er op verschillende momenten (en locaties?) is opgenomen want ik hoor toch wel wat verschillen onderling.

Tracklist:
1. Waters Rising
2. Antarctica
3. Become A Monster
4. Quarantine
5. I Have To Die, Goodbye
6. Fear Of Time
7. Until The End Of The World
8. Fields Of Yesterday
9. Thirst
10. The 2nd Of May
11. Deep In The Black
12. 5