Omdat de hele CD muzikaal het zelfde thema bevat (NYHC), zal ik alleen uitwijden over de nummers zoals ze tekstueel en qua compositie in elkaar zitten, en niet welke invloeden er allemaal in naar voren komen.
De CD opent met Retribution. Een nummer waarin de leugenaars uit onze samenleving onder de loep worden genomen en ze verteld wordt dat je uiteindelijk oogst wat je zaait. Het nummer is heel afwisselend (zowel ritmisch als qua snelheid), met leuke solootjes erin en een enorm vette trage break. Het nummer victory gaat over de dood die overwint in het miserable leven wat we allemaal leiden. Lekker nummer om bij in de pit te staan met een leuke hoofdrol voor de bass. Bij Blue Blood wil je eigenlijk weer niet in de pit staan. Snelle coupletten worden afgewisseld met mid-tempo refreinen, waarna de solo er lekker in vlamt.
Blue Blood begint met de dodenmars (lekker rustig dus), gespeeld door zware gitaren, waarna er meteen flink gas wordt gegeven voor de rest het nummer. Ook hier weer een lekkere rustige break met een typerende solo erin. Het nummer handelt over de werkende klasse die zichzelf in de maatschappij omhoog moet zien te werken om het te maken, en niet omhoog komt op de maatschappelijke ladder omdat er toevallig geld bij iemand in de familie zit. Wrong Sides of the Tracks ("What I want you to do now is to make a big circle!!" ken je waarschijnlijk van de optredens.) gaat, op een vrij verbloemde manier, over mensen die op het slechte pad geraakt zijn, en weer op het rechte pad willen komen. Verder een vrij mid-tempo nummer wat gewoon lekker doorkabbeld, en wel lekker is tussen alle snellere nummers.
Daarna een mooie, gevoelige acoustische gitaarintro voor het nummer Justified Violence, wat handelt over het terugpakken van, in mijn ogen, gang-leden die aan zinloos geweld doen. Lekker pompend op sommige stukken, en een hoog "get up and jump" gehalte op de andere stukken. De Skinny Song vind ik zelf een minder nummer. Het is een compleet instrumentaal nummer, maar het zegt me helemaal niets. Ook hierin worden mid-tempo riffs afgewisseld met snelle riffs. Een korte bridge in het midden zorgt voor de overgang naar het trage einde van het nummer.
Hold My Own. Voor degene die Biohazard kennen is geen uitleg nodig. Voor de andere: Het lijflied van Biohazard, en lekkere brute Hardcore over de moeilijke weg naar de top, en dat je, totdat je op de top bent, je sterk in je vel moet zitten om het te redden. Panic Attack gaat over iemand die het leven helemaal niet meer ziet zitten en een uitweg wil vinden uit de rotzooi waar hij/zij in geraakt is. En dan... Pain. Mijn favoriet van dit album. Waarom?? Ik weet het niet. Het nummer is niets specialer dan alle andere nummers op de CD, hij blijft gewoon lekker hangen. Misschien ook omdat hierin de meeste tempowisselingen zitten, en het thema me wel aanspreekt. Iemand die niet meer om kan gaan met alle ongein die hij in zijn leven heeft uitgehaald en daar nu de schuldgevoelens van ondervind.
Survival of the Fittest gaat over de straten. Alleen de sterken en brutalen overleven hier, en als je niet bij de sterke of brutalen hoort, red je het niet. There & Back is het enige nummer wat niet direct over de maatschappij handelt. Mensen die aan de drugs gaan omdat ze de werkelijke wereld te verwarrend vinden, en de drugs hun een veilige uitweg lijkt. Het album eindigt met Scarred for Life, wat ook weer handelt over de schade die deze maatschappij kan toebrengen aan een individue, en hoe deze daar bijzonder veel hinder van ondervind.
Tracklist:
1. Retribution
2. Victory
3. Blue Blood
4. Howard Beach
5. Wrong Side of the Tracks
6. Justified Violence
7. Skinny Song
8. Hold My Own
9. Pain
10. Panic Attack
11. Survival of the Fittest
12. There & Back
13. Scarred for Life
