Postcore en postrock zijn tegenwoordig hip. Zo hip dat er ook al veel slechte na-aapbandjes platencontracten beginnen te versieren. Het Schotse The Ocean Fracture is er zo eentje van. Ze pretenderen zelf de nieuwe hype te zijn, maar hun muziek is saai, inspiratieloos, futloos en mist alle fantasie.

Op hun eerste EP The Sunmachine And The Ocean leveren ze vijf songs af die samen afklokken op 47 minuten en 17 seconden. Maar geen enkele seconde weten ze te boeien met hun tamme mix van het uitgesponnen geluid van Isis en de woedeaanvallen van Zao en Everytime I Die. De gitaarlijnen zijn tenenkrommend vals (zelf zullen ze dit wel dissonant noemen, maar neem van mij aan dat ze hun instrumenten niet machtig zijn) en de zangpartijen worden door de gemiddelde Nederlander die je nietsvermoedend van straat plukt nog beter ingezongen. Kortom: koop toch maar gewoon braaf de nieuwe Isis.

Tracklist:
1. Thalassa
2. Polaroid Intimacy
3. Shallows
4. Kaladitas
5. Kai.ilios.machina