Tony Iommi had al langer plannen om weer eens een solo-album op te nemen. De laatste, die uit 2000 stamt, bevatte veel gastzangers, maar deze keer wilde hij toch weer werken met één zanger. Tony had Glenn Hughes nog niet in gedachten, maar daar kwam verandering in toen vorig jaar "The 1996 Dep Sessions" uitkwam. Het gevoel van de samenwerking van dat specifieke jaar kwam weer naar boven en het was niet meer dan logisch om ook nu weer samen een plaat te gaan maken. Met de toevoeging van (voornamelijk sessie-)drummer Kenn Aronof, is er voor het eerst een echte band te horen. De drie heren willen het hier namelijk niet bij laten. Er staat al een tour op stapel, maar er wordt verzekerd dat er meer albums aan zullen komen in deze bezetting.

Van de drie cd's die Tony en Glenn samen hebben gemaakt, is "Fused" verreweg de beste. En dat niet alleen, hij is ook nog eens bere-heavy! Tony laat er geen gras over groeien en laat in de meeste nummers zijn loodzware riffs spreken, wat natuurlijk ook zijn handelsmerk is. Velen zijn goed ("Dopamine", "Wasted Again"), maar de 'riffmaster' heeft ook weer een paar riffs bedacht waarvan ik denk , hoe komt hij erop? "Saviour Of The Real" heeft zo'n briljante riff, net als "What You're Living For"(lekkere gitaarlijn ook tijdens de coupletten!) en "I Go Insane" (vooral het snelle stuk, omdat het zo'n lekker tegendraadse riff is). "I Go Insane" is trouwens een echte epic geworden met zijn negen minuten. Een prachtig nummer met vele tempowisselingen in het instrumentale gedeelte, verpakt in ballad-achtige coupletten en refreinen.

"Resolution Song" en "The Spell" zijn echter nummers met een slappe riff waarbij Tony het zichzelf wel erg gemakkelijk afmaakt. Maar een nummer is meer dan een riff en in z'n geheel zijn ze gewoon klasse. Deze twee herrinneren het meest aan de begindagen van Black Sabbath. Sterker nog, het begin van "The Spell" is op dezelfde manier gedaan als het nummer "Black Sabbath ", zonder een klakkeloze kopie te zijn. En over de gehele line is Fused een cd geworden die best 'Black Sabbath'-waardig is. Het tempo is gemiddeld genomen lekker traag, maar toch wordt het energiek gebracht. Dat is ook deels te danken aan drummer Kenny, want hij levert een voortreffelijke prestatie.

Dat Glenn Hughes heeft meegeschreven is duidelijk te merken. Waar Black Sabbath vroeger haar nummers vaak liet uitmonden in jamsessies, zijn ze hier compact gehouden en daar houd ik Glenn verantwoordelijk voor. Uiteraard zingt hij weer de sterren van de hemel. Wat opvalt, is dat hij deze keer zijn soulvolle stem wat meer achterwege laat en in dienst staat van de zware metal. Ook zijn lekkere baslijnen mogen niet onvermeld blijven.

De huidige line-up van Black Sabbath zegt dat ze samen geen goede nummers meer kunnen maken. Na het beluisteren van "Fused" lijkt die stelling meer dan ooit complete bullshit! Als Tony Iommi met zo'n sterke plaat kan komen, dan kan dat toch ook wel samen met Bill, Geezer en Ozzy? Ik weet zeker dat Ozzy zelf er gewoon geen zin meer in heeft. Natuurlijk is het echt geen schande dat we van de samenwerking van Tony en Glenn kunnen genieten. Maar het feit is wel, dat als de naam 'Black Sabbath' op de cover had gestaan, de plaat door vele mensen meer zou worden gekocht en dus echt de erkenning zou krijgen die het verdiend.

Tracklist:
1. Dopamine
2. Wasted Again
3. Saviour Of The Real
4. Resolution Song
5. Grace
6. Deep Inside A Shell
7. What You're Living For
8. Face Your Fear
9. The Spell
10. I Go Insane