Albums als deze bezorgen me slapeloze nachten. Hoe omschrijf je het ongehoorde? Wat voor naam hang je aan het geniale? Een makkelijk "leuk voor de liefhebbers van het genre" voldoet niet, een genre defineren is lastig genoeg. Beginnen bij het begin dan maar.

Voyager is een zeskoppige band van het grote eiland down under. Onder de hoede van het Nederlandsche DVS Records verschijnt hun eerste album, in de vorm van Element V. Een kleurrijke potpourri die zich niet zomaar laat labelen.

Progressief is een tamelijk veilige omschrijving, maar dan wel als Symphony X on LSD. Galloperende power metal onder leiding van een toetsenist die de kunst afgekeken lijkt te hebben bij Tony Kakko en Mikko Harkinen van Sonata Arctica ("To The Morning Light", "Monument"). Het tweeluik "Cosmic Armageddon" is het resultaat als je een kaleidoscoop laat exploderen in een ruimte van twee bij twee. Vrolijk, sensationeel, maar dodelijk.

Gewaagder zijn de wazige beats en naar eurodance neigende interludes. Echter meer dan een noviteit, de tracks lopen haast onmerkbaar in elkaar over zonder te verzanden in fusion-achtig spul zonder kop of staart. Ook niet onaardig zijn de oosterse klanken en acapella samenzang.

Daniël Estrin is heus wel een aparte vermelding waard. Naast de eerder genoemde virtuoze keyboardpartijen is hij ook verantwoordelijk voor de soepele en symphatiek aandoende zang. Daarnaast kan hij ook een wat ruwere strot opzetten en spreekt hij zijn talen (Duits in "The Eleventh Meridian").

De mix is wat terughoudend en had iets steviger gemogen, maar verder heeft Voyager een knaldebuut in handen, en dat niet alleen voor liefhebbers van het genre.

Tracklist:
1. Sic Transit Gloria Mundi
2. To The Morning Light
3. Cosmic Armageddon, Part I
4. Towards Uncertainty
5. The Eleventh Meridian
6. This Bitter Land
7. The Ancient Labyrinth
8. Miseria
9. Monument
10. The V Element
11. Cosmic Armageddon, Part II
12. Kingdoms Of Control
13. Time For Change
14. Echoes Of Old Terra