Dan Swanö is zijn verleden flink aan het oppoetsen. Afgelopen jaren verschenen al geremixte en geremasterde versies van albums van Edge Of Sanity en Nightingale. Inmiddels is de multi-instrumentalist en zanger aanbeland bij Moontower (1999). Dat is zijn enige-solo-album tot nu toe. In 1997 was hij uit Edge Of Sanity getrapt omdat hij alles zelf wilde doen en een veel vooruitstrevender album wilde uitbrengen dan de andere bandleden. Gefrustreerd als hij was dacht hij: Ik zal jullie en de wereld eens laten horen dat ik het ultieme deathmetalalbum kan maken. Hij bouwde een nieuwe studio (Sanctuary), schreef het nummer Uncreation, maar was niet tevreden. Hij realiseerde zich dat hij het niet alleen kon.
In diezelfde periode ontmoette hij Mikael Åkerfeldt met wie hij aan het project Sörskogen werkte. Swanö raakte mede dankzij de Opeth-frontman geïnteresseerd in jarenzeventigmuziek (Marillion, Kansas, Rush) en experimenteert met mini-Moogs en mellotrons. Hij vroeg zich af hoe een deathmetalalbum zou klinken dat in 1972 gemaakt zou zijn. Het idee van een puur deathmetalalbum liet hij daarmee varen. In plaats daarvan ging de Zweed voor een modern klinkende progrockplaat met zware riffs, synthesizers en in eerste instantie cleane zang. Terwijl hij aan het opnemen was, realiseerde hij zich echter dat hij daarmee de aandacht van de riffs wegnam. Slechts aan het einde van Add To Reality klinkt de melodieuze bluesy zang van Swanö en daarmee heb je direct een kippenvelmoment te pakken. De laatste twee minuten zijn van een ongekende schoonheid. Jammer dat er niet vaker gebruik is gemaakt van melodieuze zang.
Een van de redenen dat dit zo'n geslaagd album is, is dat alle bijdragen de ruimte krijgen die ze verdienen. Het geluid is kraakhelder en in het drumwerk komen geen double bass-partijen voor zodat de rest niet weggedrukt wordt. Het toetsenwerk staat prominent in de mix en vanwege de verschillende synthesizers die zijn gebruikt, zorgt het voor zowel een futuristische als een vintage-touch, De invloed van Rush blijkt onder meer uit Uncreation, voor veel liefhebbers het hoogtepunt van het album, samen met Sun Of The Night en Add Reality. De invloed van Opeth blijkt onder meer uit Creating Illusions. Daarin komt zelfs een Blackwater Park-achtige riff voorbij.
Moontower is een prachtig, melodieus en opvallend relaxed progmetalalbum met een uniek geluid vanwege de combinatie van progrock, synths, heavy riffs en grunts. Het origineel is al dik in orde, maar de remaster in 2026 maakt het geheel nog overtuigender. Bovendien krijg je bij de nieuwe versie veel extra tracks bij, vooral leuk voor de echte fans om de ontwikkeling van de nummers in beeld te krijgen. Voor metalheads die een combinatie van Rush, Marillion, Dream Theater, Opeth en Amorphis aanspreekt, maar nog nooit de moeite hebben genomen om Dan Swanö een kans te geven, is Moontower een mooi instapalbum. Fijn dat dit soort klassiekers de bewerking krijgt die ze verdienen.
Tracklist:
CD 1: Remaster 2026
1. Sun Of The Night
2. Patchworks
3. Uncreation
4. Add Reality
5. Creating Illusions
6. The Big Sleep
7. Encounterparts
8. In Empty Phrases
1. Sun Of The Night (Demo 1 1997)
2. Patchworks (Demo 1998)
3. Uncreation (Demo 1 1997)
4. Add Reality (Demo 1998)
5. Creating Illusions (Demo 1998)
6. Encounterparts (Demo 1998)
7. In Empty Phrases (Demo 1998)
8. Sun Of The Night (Demo 2 1998)
9. Patchworks (Demo 2 1998)
10. Uncreation (Demo 2 1998)
11. The Tower (Demo 1998)
12. Off The Edge Of Sanity (Demo 1997)
13. Sun Of The Night (Demo 3 1998)
14. Patchworks (Demo 3 1998)
15. Melissa (Remaster 2026) (Mercyful Fate-cover)
16. Lucretia My Reflection (Remaster 2026) (The Sisters Of Mercy-cover)
.jpg){kind=small}
