Het debuutalbum uit 2017 was nog geen succes, maar met Gloomlord (2019) en Foreverglade (2021) maakte het destijds Amerikaanse Worm veel indruk. Die twee albums die via 20 Buck Spin zijn verschenen, staan vol met overtuigende blackened funeral doom. Na een ep in 2022 en een splitalbum in 2023 tekent de inmiddels Amerikaanse en Canadese tweemansformatie bij het grote Century Media Records en verschijnt via dat label de vierde full-length.

Hoewel op Necropalace het tempo hier en daar nog laag ligt, zal de verstokte fan van funeral doom hier veel minder van zijn gading vinden dan op de vorige twee langspelers. Wie de ep's niet heeft beluisterd, zal zichzelf zelfs afvragen of er anno 2026 een andere band aan het werk is. Op die ep's is namelijk een verschuiving te horen richting black metal. En dan niet naar de primitieve klanken à la Hellhammer, Mephisto en het Duitse Poison die het debuut kenmerken, maar naar de symfonische black van onder meer Emperor, Cradle Of Filth, Limbonic Art en Necromantia. In het relatief toegankelijke Blackheart komen juist invloeden van Katatonia (ten tijde van December Souls uit 1993) naar voren en in Witchmoon: The Infernal Masquerade die van King Diamond. Vanwege die invloeden ligt het tempo op Necropalace dan ook hoger.

Niet alleen het hogere tempo valt op, want er gebeurt enorm veel in de uitgesponnen tracks. In het titelnummer horen we keyboardwerk à la Dimmu Borgir (ten tijde van Enthrone Darkness Triumphant uit 1997), passages met clean getokkel, modderige deathmetalriffs en hoogstaande gitaarsolo's van Wroth Septentrion, beter bekend onder zijn echte naam Philippe Allaire-Tougas (First Fragment). Het album staat er vol mee. In het slotnummer wordt hij even afgewisseld door Marty Friedman (ex-Megadeth). Zoals al aangegeven gaat het tempo af en toe naar beneden. Ook op die momenten overtuigt Worm, zoals blijkt uit het meeslepende Halls Of Weeping, waarin de gothic van Tiamat in de tweede helft mooi naar voren komt in een leadgitaarmelodie.

Producer Charlie Koryn en Arthur Rizk (mix en master) hebben de nummers een bijzonder geluid meegegeven. Aan de ene kant klinkt het heel modderig, alsof je teruggaat naar de jaren negentig, maar het soleerwerk van Wroth Septentrion klinkt juist scherp en helder en het toetsenwerk staat prominent in de mix. Dat lijkt niet te matchen, maar toch werkt het wonderwel. De daarmee gecreëerde mystieke sfeer sluit aan op het vampierenconcept. Het concept is gebaseerd op kasteel Ravenloft uit het spel Dungeons & Dragons.

Necropalace is een bijzonder geslaagd en verrassend album. Niet alles is memorabel, maar het specifieke sfeertje zal velen aanspreken. Liefhebbers van Dungeons & Dragons, symfonische black uit de jaren negentig en hoogstaande gitaarsoli: Neem beslist de moeite om deze release die nostalgie ademt een kans te geven.

Tracklist: 
1. Gates To The Shadowzone 
2. Necropalace 
3. Halls Of Weeping 
4. The Night Has Fangs 
5. Dragon Dreams 
6. Blackheart 
7. Witchmoon: The Infernal Masquerade