Exodus heeft altijd tot de top van het thrashgenre behoord, al maakte de band nooit deel uit van de absolute elite en ontbrak een plek in de Big Four. Toch is Exodus onlosmakelijk verbonden met het ontstaan en de groei van thrash. Gitarist Gary Holt kreeg zijn eerste gitaarlessen immers van Metallica’s Kirk Hammett – wiens plek hij bij Exodus overnam – en sprong na de dood van Jeff Hanneman zelfs bij in Slayer. Thrash-royalty dus.

Nu Slayer definitief de handdoek heeft gegooid (op een enkel showtje na), Megadeth zijn laatste hoofdstuk lijkt te hebben geschreven en Metallica vooral een erfenis beheert, is Exodus een van de laatste der Mohikanen. Testament bewees onlangs nog dat zelfs oude honden nieuwe trucs kunnen leren. De vraag is dus of Exodus dat ook kan, met het nieuwste studioalbum Goliath.

Wie hoopt op een radicale koerswijziging komt echter bedrogen uit. Sinds de klassieke albums Bonded By Blood (1985) en Fabulous Disaster (1989) is de kern van Exodus' muziek nauwelijks veranderd. De productie is dikker en de riffs zwaarder, maar Exodus blijft in essentie een riffmachine. Meer dan bij veel andere legacybands draait hier alles om het riffwerk. Zang, structuur en melodie staan volledig in dienst daarvan. En precies daar schuilt ook de zwakte van de band. Wanneer de riffs niet perfect in elkaar grijpen, voelt een nummer al snel als een aaneenschakeling van losse ideeën. Zonder voldoende melodische samenhang ontbreekt de cohesie.

Dat horen we ook op Goliath. 2 Minutes Hate bijvoorbeeld bevat op zichzelf prima riffs, een degelijke solo en agressief zangwerk, maar mist richting. Het nummer komt nooit echt tot een overtuigend geheel. Summon Of The God Unknown is inhoudelijk sterker, maar lijdt onder zijn lengte. Met ruim zeven minuten en enkele uitgesponnen, trage passages sleept het nummer zich naar het einde.

De grootste misser is echter de titelsong Goliath. Deze begint veelbelovend: traag, slepend, met dissonante accenten die spanning opbouwen. Maar al snel duikt een merkwaardige tussenriff op, begeleid door violen, die alle opgebouwde energie er uithaalt. Die passage keert meerdere malen terug en blijft onnavolgbaar – in dit geval niet intrigerend, maar simpelweg moeilijk te volgen. Een vreemde en teleurstellende keuze.

Gelukkig zijn er ook hoogtepunten. Promise You verrast met riffs die meer swing bevatten, waarbij ook de zang zich niet onbetuigd laat. Het refrein is opvallend catchy en leunt tegen klassieke heavy metal aan. Het tempo blijft hoog, de ideeën sluiten logisch op elkaar aan en het nummer ademt een energieke, bijna commerciële openheid. Ook The Dirtiest Of The Dozen overtuigt met een ouderwets sterke hardcore-riff, een smakelijke bassolo en frivool, melodieus gitaarwerk van Holt.

Mijn voornaamste bezwaar tegen Exodus is dat de riffs weliswaar knallen, maar dat het extra laagje melodische en compositorische gochme ontbreekt dat het beste werk van de Big Four onderscheidt van de rest van het peloton. Op Goliath is Exodus ook weer vooral… Exodus. Degelijk, energiek, soms sterk, soms onevenwichtig. Er staan relatief veel midtempo-passages op het album, terwijl de band op zijn best is wanneer het gaspedaal volledig wordt ingetrapt. Pluspuntje is de komst van Rob Dukes, die de plotseling ontslagen Steve "Zetro" Souza vervangt en die van 2005 tot 2014 al eens bij Exodus zong. Zijn stem is voller, krachtiger en wat minder snerpend dan die van Zetro. Minder herkenbaar daardoor, maar ook consistenter en melodieuzer. Hier heeft Exodus echt wel aan kracht gewonnen - al zal deze kwestie ongetwijfeld wederom verdeeldheid zaaien onder de fans.

Goliath behoort niet tot het beste werk van de band, maar ook zeker niet tot het slechtste. Het is een solide thrashalbum dat fans tevreden zal stellen, maar weinig nieuws toevoegt aan het oeuvre. De songs voelen bij tijd en wijle gehaast aan, alsof alsof ze nog niet helemaal zijn uitgewerkt en het album als geheel mist de drive die het betere werk van de band kenmerkt. Echt verrassen, nee, dat doet Exodus niet meer – maar misschien is dat ook niet meer de ambitie.

Tracklist:
1. 3111
2. Hostis Humani Generi
3. The Changing
4. Promise You
5. Goliath
6. Beyond The Event Horizon
7. 2 Minutes Hate
8. Violence
9. Summon Of The God Unknown
10. The Dirtiest Of The Dozen