Ondanks dat de laatste plaat van het Australische Karnivool dateert uit 2013 blijft de progressieve formatie zalen uitverkopen. Niet alleen in eigen land, maar ook ver daar buiten is de band die de paden baande voor menig andere progressieve muzikant mateloos populair. Met het radiovriendelijke Themata (2005), het grootse Sound Awake (2009) en het bevlogen Asymmetrie (2013) op zak, is de vraag welke superlatieven er deze keer uit de kast getrokken moeten worden om het nieuwe huzarenstukje de hemel in te prijzen. Alhoewel... Is dat niet ietwat voorbarig? Waarschijnlijk wel, maar de verwachtingen zijn nou eenmaal torenhoog. De vraag of het het wachten waard is, is wellicht gepaster, maar ook ietwat 'tongue in cheek', zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen.

Want In Verses is vanzelfsprekend een topplaat. Dat begint al met de opener Ghost, die na het onheilspellende intro gelijk inhaakt op de hoekige, massieve sound van Sound Awake. Het daaropvolgende Drone komt enigszins kazig uit de hoek en knipoogt wat dat betreft naar Themata, maar in de refreinen laten de Australiërs toch ook horen uit welk hout zij écht gesneden zijn. Het catchy Aozora is Karnivool ten voeten uit. Makkelijk in het gehoor liggend, maar ook massive, dynamisch, progressief, ingetogen, intiem, bombastisch... Het zijn woorden die weinig bands succesvol samen weten te brengen in één track, maar ze zijn stuk voor stuk van toepassing op deze hitsingle. Karnivool doet het gewoon.

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat deze nieuweling moeite heeft om te tippen aan zijn concurrenten in de discografie, maar dat is bij Karnivool weinig reden tot zorgen. Nou staat de band er natuurlijk wel om bekend groeiplaten te schrijven en is het wellicht te vroeg om zo vroeg deze conclusie te trekken, maar toch kan deze plaat nét niet tippen aan dat niveau. Dat zit hem in het feit dat In Verses meer een luisterplaat is dan zijn voorgangers. Wat dat betreft staan er meer ingetogen passages op deze schijf en wie de tracks echt wil doorgronden zal er toch goed voor moeten gaan zitten. Het zijn niet allemaal 'instant bangers' zullen we maar zeggen.

Dat is echter meer een artistieke keuze dan een achteruitgang in kwaliteit, want wat dat betreft zit het natuurlijk wel snor. Hoe kan het ook anders?! De productie - in de vertrouwde handen van Forrester Savell - laat de Australiërs schitteren. De kalmere passages zijn geenszins inkakkers, maar zijn de opmaat naar meer - mede dankzij hem. Daar waar de individuele artiesten hun kunsten vertonen laat hij ze shinen en daar waar het samenspel overheerst, zijn de details goed te horen. Zo haalt de band maximaal rendement uit eigen kunnen.

Concluderend klinkt Karnivool dus niet specifiek als een van de eerdere albums, maar is er tegelijkertijd niets nieuws onder de zon. Never change a winning strategy. De mannen gaan door op de ingeslagen weg en doen waar ze goed in zijn. Wellicht is het even wennen voor fans die toch vooral genieten van de majestueuze composities van Sound Awake, maar ook zij komen aan hun trekken. Bent u nog niet overtuigd? Of juist wel? 24 april kunt u zelf in 013, Tilburg beoordelen of dit ook live nog steeds de moeite waard is. Laten we verder bovendien hopen dat we nooit meer zo lang hoeven te wachten op een nieuwe plaat.

Tracklist:
1. Ghost
2. Drone
3. Aozora
4. Animation
5. Conversations
6. Reanimation (feat. Guthrie Govan)
7. All It Takes (2025 Remastered Version)
8. Remote Self Control
9. Opal
10. Salva