Het nieuws kan nog zo negatief zijn, de tegenslagen nog zo zwaar, het is van belang dat je een manier vindt om ermee om te gaan en om innerlijke rust te vinden. Voor zanger/gitarist/producer/ songwriter Nikita Kamprad is een van die manieren om erover te schrijven en zijn emoties in muziek om te zetten. Het levert al vele jaren indrukwekkende albums op van Der Weg Einer Freiheit.

Ook het vorig jaar uitgebrachte Innern is weer een indrukwekkend werkstuk. Grotendeels is het een voortzetting van wat we gewend zijn van de Duitsers. Drummer Tobias Schuler schakelt namelijk in Marter en Xibalba naar de hoogste versnelling, terwijl de razendsnelle, doch hypnotiserende tremololeads van het gitaristenduo de muziek naar een kosmische beleving voeren. De harmoniserende melodieën zweven boven de rest van de instrumentatie en dat contrast tussen geraas en epische riffs is al jaren een onderscheidende sterkte van Der Weg Einer Freiheit.

Toch is er wel een en ander veranderd en blijft de groep vernieuwen. Op Nokturn (2021) werd er al geëxperimenteerd met het gebruik van keyboards. Anno 2025 is de inzet van toetsenpartijen nadrukkelijker, al worden de bijdragen vooral gebruikt voor het toevoegen van een extra laag ter sfeerbevordering. Ze staan dan ook niet nadrukkelijk in de mix. Een ander nieuw element is het gebruik van verschillende zangtechnieken. Tot nu toe waren het vooral de screams van Kamprad die we hoorden en sporadisch cleane zang, maar op Innern is de afwisseling veelvuldiger en er zijn noviteiten. Het beste is dat te horen in Eos, waarin naast de gebruikelijke extreme vocalen keelzang en semi-cleane zang te horen zijn.

In de tweede helft neemt het kwartet wat vaker gas terug. Nog altijd wordt er geraasd - de Mayhem-achtige riff in Eos is fantastisch - maar veel vaker ligt het tempo laag. Zo begint Fragment bijna shoegaze-achtig met cleane zang. Het piano-intermezzo Finisterre III, dat erop volgt, dient als overbrugging naar het Engelstalige Forlorn. Dat grotendeels door gitarist Nicolas Rausch geschreven slotstuk doet in eerste instantie denken aan Anathema, vervolgt met blackgaze en eindigt met post-punk. Verrassend en geslaagd.

Innern is een album om stil van te worden, om tot de innerlijke kern te komen. Dankzij de uitstekende productie is de luisterervaring dynamisch. Het is mede daardoor optimaal genieten van zowel de muziek in zijn algemeenheid, als de details (zoals het drumwerk) in het bijzonder als de emotionele uitwerking die deze zesde full-length heeft. Wie Der Weg Einer Freiheit kent, heeft dit album uiteraard al lang in huis, maar degene die post-black een warm hart toedraagt en van de Duitsers nog niets heeft gehoord, gaat zich beslist verdiepen in de discografie en daarmee in zichzelf.

Tracklist:
1. Marter
2. Xibalba
3. Eos
4. Fragment
5. Finisterre III
6. Forlorn