De Finse formatie Bloodred Hourglass heeft weliswaar een vrij moderne sound, maar draait inmiddels toch alweer twee decennia mee. In die tijd heeft de groep qua stijl een ontwikkeling doorgemaakt van een soort Children Of Bodom-light op de albums Heal (2017) en Godsend (2019) naar een wat actueler klinkende vorm van metalcore. Noem me een oude mopperkont, maar ik zie dat over het algemeen niet perse als een positieve ontwikkeling. Te vaak betekent at namelijk dat kwaliteiten als gelikt gitaarwerk, vurige solo’s en catchy refreinen worden ingeruild voor generiekere breakdowns, lager gestemde gitaren en zeurderige zanglijnen.
Die problematische ontwikkeling geldt ook voor dit zestal. Eerder besprak ik Your Highness (2021), de vijfde langspeler van dit gezelschap, waarop de positieve aspecten (de goede balans tussen agressie en toegankelijkheid, de krachtige screams en opzwepende nummers) het te vaak afleggen tegen de negatieve kanten (te veel herhaling, te veel futloze, trage tracks en een te lange speelduur). Desondanks heeft Bloodred Hourglass niet stil gezeten. Na deze wisselvallige plaat verschijnt nog How’s The Heart? (2023) en wederom twee jaar later ligt We Should Be Buried Like This in de schappen. Hoe brengt het sextet het er inmiddels van af?
Welnu, van enige futloosheid is geen sprake meer. De band omschrijft het album als een collectie tracks voor het eind der tijden. De melodieuze deathmetalinvloeden zijn grotendeels ingeruild voor moderne metalcore doorspekt met elektronische effecten. De uitvoering is ditmaal echter verrassend intens. De opgebolde frustratie spat af van tracks als The Crown Is Permanent (die door de onweerstaanbare elektronische effecten wel wat doet denken aan Deadlock) en vooral het fantastische titelnummer. Zo massief klonk de band nog nooit! Vooral in het grootse, In Flames-waardige stuiterrefrein komt alles perfect samen.
De eerste helft van deze schijf bevat louter knallers. Ook het met vet, spetterend toetsenwerk gelardeerde Chasing Shadows slaat de luisteraar effectief om de oren met snoeiharde beatdowns. In Dance Of The Dandelions zorgt een korte gitaarsolo voor een melodieus intermezzo, maar zorgen de dikke, in-your-face sound en het krachtige drumwerk ervoor dat de intensiteit onverminderd hoog blijft. In de tweede helft lijkt Bloodred Hourglass ietwat uitgeraasd. In God Has Favourites en Mirage neemt de groep zelfs even wat gas terug. Toch eindigt de band met twee retestrakke, moderne toptracks, waarvan het onweerstaanbaar catchy Shun The Limelight alles in zich heeft om live voor kolkende zalen te zorgen.
We Should Be Buried Like This is op alle fronten een enorme stap vooruit voor Bloodred Hourglass. Het is niet het meest verfijnde album van de band, maar wel met afstand het krachtigste. De uitvoering is bovendien onberispelijk. De moderne, massieve productie zorgt ervoor dat de tracks nog meer aan impact winnen. Wie zijn hart ophaalt bij het oude werk van Sonic Syndicate, het modernere werk van In Flames en vooral bij de intense, beladen metalcore van Heaven Shall Burn, zal veel van zijn gading vinden op dit samengebalde schijfje vol effectieve kanonskogels.
Tracklist:
1. The Crown Is Permanent
2. We Should Be Buried Like This
3. Royally Done
4. Chasing Shadows
5. Dance Of The Dandelions
6. God Has Favourites
7. Mirage
8. Frail
9. Shun The Limelight
10. Vividus
