Sommige mensen dromen ervan om later, als ze groot zijn, brandweerman of arts te worden. Anderen verlangen explicieter naar roem of rijkdom. Wie tegenwoordig aan kinderen vraagt wat ze later willen worden, moet niet gek opkijken als ze 'influencer' als antwoord krijgen. Voor de Duitse, psychedelische rockband Kadavar gelden andere dromen en wensen. Althans: als we afgaan op de titel van de nieuwste langspeler I Just Want To Be A Sound. Lekker zweven als een golf in de lucht en ondertussen voor trillende trommelvliezen zorgen – het is een van die wensen die Peter Jan Rens in het jeugdprogramma Geef Nooit Op (1991-1999) waarschijnlijk hoofdbrekens zou hebben bezorgd.
Wie de muziek van het viertal door de jaren heen heeft gevolgd, zal waarschijnlijk wel enigszins verbaasd zijn over de richting die Kavavar op deze zevende langspeler inslaat. Want hoewel de muziek van de mannen altijd al een psychedelische kant heeft gehad, is de sound op dit nieuwe album een stuk relaxter, opener en optimistischer dan op de vorige platen. Het is alsof de band de ramen heeft open gezet en lekker is gaan experimenteren, zonder daarbij vanuit vooropgezette verwachtingen of blauwdrukken te opereren. Daarbij moet ik af en toe wel denken aan het rustigere werk van een groep als Moon Duo.
Deze frisse bries levert regelmatig erg lekkere momenten op. Zo smaakt met name het titelnummer – tevens de openingstrack van het album – naar meer. Door het hoopvol gezongen, dromerige refrein en het laidback-gitaarloopje is het eigenlijk muziek om met een Weizener in de zon te zitten. Ook Scar On My Guitar is ondanks de simpele opbouw erg vermakelijk dankzij de sterke, meervoudige zanglijnen en het frisse, zomerse karakter. En in het met hoekige drums en gitaarriffs doorspekte Hysteria doet Kadavar haast denken aan een soort in hallucinante effecten gedompelde surfversie van Queens Of The Stone Age. Tijdens dit soort nummers horen we dat gitaristen Christoph Lindemann en Jascha Kreft het schrijven van soepele riffs nog altijd in de vingers hebben.
Helaas overtuigt Kadavar lang niet op alle nummers. Regelmatig neemt het gevoel van doelloos gekabbel namelijk de overhand. Zo is Let Me Be A Shadow wel wat al te vrijblijvend en minimalistisch, ook al komt de track op het laatst iets meer los. Vooral in de tweede helft van I Just Want To Be A Sound ebt het momentum van de groep weg. Zo beklijven Sunday Mornings en Until The End niet helemaal, ook al schakelt de band tegen het eind steeds een tandje bij. En met Strange Thoughts en Stars komt Kadavar wel érg loom en minimalistisch voor de dag. Simpel gesteld gebeurt er eigenlijk te weinig om de aandacht vast te houden.
Ik kan alleen maar respect opbrengen voor de behoefte van Kadavar om een nieuw pad in te slaan. En bij vlagen is te horen wat de groep te bieden heeft in die nieuwe richting. Maar over de gehele linie is I Just Want To Be A Sound te wisselvallig om van een onverdeeld succes te spreken. Muziek die uitnodigt om met een lekker biertje te genieten is namelijk wel iets anders dan muziek die de luisteraar in slaap wiegt. En op I Just Want To Be A Sound bereikt het kwartet uit Berlijn net iets meer dat laatste.
Tracklist:
1. I Just Want To Be A Sound
2. Hysteria
3. Regeneration
4. Let Me Be A Shadow
5. Sunday Mornings
6. Scar On My Guitar
7. Strange Thoughts
8. Truth
9. Star
10. Until The End
