Het is een tijd lang stil geweest rondom de Amerikaanse heavymetalgroep Lady Beast. De aankondiging van het nieuwe album The Inner Alchemist kon bij ondergetekende daarom op het nodige enthousiasme rekenen. Want voorganger The Vulture’s Amulet (2020) bleek zich te ontpoppen tot een bijzonder lekker, authentiek heavymetalwerkstuk, vol snedig gitaarwerk, pronte basloopjes, enthousiaste, gedreven composities en een aimabel zingende zangeres Deborah Levine. Het wiel wordt zeker niet opnieuw uitgevonden, maar de klassieke composities zijn tijdloos en zorgen keer op keer voor een glimlach. Kan het kwintet uit Pittsburgh, Pennsylvania dit kunstje herhalen? Of is de charme er een half decennium later enigszins af?

Nou, ondanks het verstrijken der jaren blijkt er in het kamp van Lady Beast weinig te zijn veranderd. The Inner Alchemist is gezegend met een zelfde soort prachtige albumhoes als zijn voorganger. Alleen bassiste Amy Bianco is nieuw in de gelederen. Zij vervangt Greg Colaizzi, die van 2009 tot 2020 onderdeel uitmaakte van de band. De wisseling heeft verder overigens geen enkel gevolg voor de sound, want ook in muzikaal opzicht tapt de groep uit hetzelfde vaatje. En ook een half decennium later smaakt het spul dat uit dat vaatje komt best lekker.

Hoewel de authentieke metal van Lady Beast wordt gekenmerkt door zijn enthousiasme, ligt op sommige momenten de kitsch wel op de loer. Met name Crone’s Crossroads balanceert met zijn nogal overdreven aangezette refrein op de rand hiervan, maar het nummer wordt gered door het begeesterde spel van gitaristen Chris Tritschler en Andy Ramage. Hun instrumentatie is sowieso de belangrijkste troef op het album. De heren strooien met lekkere, harmonieuze gitaarleads, die wel wat aan het latere werk van Audrey Horne doen denken (Through The Eyes Of War). Dat de zang van Deborah Levine bij vlagen op het randje van vals is, neem ik voor lief. Ze komt ermee weg door haar geestdrift en bezieling.

Het vijftal kiest regelmatig voor een relatief rechtlijnige aanpak, zonder veel opsmuk en tierelantijntjes. Zo is Inner Alchemist, dat typische heavymetalriffs combineert met een klassieke hardrocksound, vrij rechtdoorzee, maar daarom niet minder effectief. Ook het vuige en snelle Off With Their Heads (waarin we zelfs wat elementen van Motörhead terughoren) blinkt niet uit in finesse, maar komt desondanks niet verkeerd over. In Starborn laat de band wat meer diepgang horen. Het nummer kent een akoestisch begin, om vervolgens middels een heroïsch ritme en epische riffs uit te monden in een spetterend einde vol gelikt gitaargeweld.

Waar veel albums de beste nummers aan het begin zetten, bewaart Lady Beast zijn kruit tot de tweede helft van The Inner Alchemist. Met het onweerstaanbare Feed Your Fire etaleert de band zijn voorliefde voor het oudste werk van Iron Maiden nog maar eens. Ook het instrumentale Witch Light en het stoere The Wild Hunt horen tot de beste nummers dankzij hun smakelijke melodielijnen. Tijdens dit soort momenten weet Lady Beast pas echt de juiste snaar te raken. Het zou mooi zijn als het gezelschap zou durven voortborduren op deze meer melodieuze en uitgesponnen stijl, want de muzikale kwaliteiten zijn ervoor aanwezig.

Met een speelduur van vijfendertig minuten is The Inner Alchemist voorbij voordat je er erg in hebt. De relatief korte lengte past wel bij de attitude ‘niet lullen, maar rocken’, die de band lijkt voor te staan. Wie authentieke heavy metal een warm hart toedraagt, niet bang wordt van een vleugje kitsch en de juiste ‘vibe’ belangrijker vindt dan muzikale perfectie, heeft met The Inner Alchemist een lekker plaatje in zijn handen.

Tracklist:
1. Oracle's Omen
2. Through The Eyes Of War
3. Inner Alchemist
4. Starborn
5. Crone's Crossroads
6. Feed Your Fire
7. Witch Light
8. The Wild Hunt
9. Off With Their Heads