The Halo Effect is een band die niet uit de minste muzikanten bestaat. Het gezelschap is in 2019 opgericht door Niclas Engelin na zijn vertrek bij In Flames. Al snel weet hij niemand minder dan Mikael Stanne (sinds jaar en dag het gezicht van Dark Tranquillity) te strikken als zanger. Met de toevoeging van overige oud-bandleden van In Flames (gitaristen Jesper Strömblad en Niclas Engelin, drummer Daniel Svensson en bassist Peter Iwers) is de vaak misbruikte term ‘supergroep’ niet helemaal uit de lucht gegrepen. Veel liefhebbers van het oudere werk van In Flames hebben dan ook reikhalzend uitgekeken naar het debuutalbum Days Of The Lost (2022).
Die personen konden hun hart ophalen met de release van dat uitstekende werkstuk, waarop veel te genieten valt. De plaat staat namelijk vol opzwepende, übercatchy, melodieuze deathmetalkrakers van de oude stempel. De gitaristen strooien met melodielijnen die zo gelikt zijn dat ze weken aan de binnenkant van de schedel blijven kleven – en de typische, wat onderkoelde grunts van Stanne passen perfect bij het materiaal. Vooral het titelnummer ontpopt zich tot een moderne klassieker. Nadat de groep ook heel wat optredens voor zijn rekening heeft genomen, onder andere in het voorprogramma van Machine Head en Amon Amarth, keert The Halo Effect drie jaar later terug in de spotlights. De nieuwe schijf verschijnt wederom via Nuclear Blast.
Met March Of The Unheard maakt dit kwintet duidelijk dat het uitstekende debuut geen toevalstreffer is. Met name de eerste helft van deze nieuweling is namelijk niets minder dan uitmuntend. Door de statige, ietwat onderkoelde riffs en het melodieuze toetsenwerk, die uitmonden in een krachtig en zeer pakkend refrein, klinkt opener Conspire To Deceive als de perfecte versmelting van Dark Tranquillity ten tijde van Character (2005) en In Flames ten tijde van Colony (1999). Met zijn opzwepende ritme, soepele riffs en onweerstaanbaar smeuïge melodielijnen katapulteert het niet te versmaden Detonate ons al helemaal naar de hoogtijdagen van de melodieuze death metal, zeker als het geheel ook nog eens afgeroomd wordt met wederom zo’n ijzersterk refrein.
Het materiaal op dit album is verre van origineel, maar de uitvoering is onberispelijk en de compositorische kwaliteiten consistent hoog. Neem nu Cruel Perception, een track die wederom een verrukkelijke statigheid qua compositie mengt met een vleug onderkoelde melancholie, zoals dat ook in het beste werk van Dark Tranquillity naar voren komt. Ook Forever Astray is een mooi voorbeeld van het gemak waarmee deze groep soepele composities pent. Terwijl we wederom worden getrakteerd op ijzersterk gitaarwerk contrasteren de cleane zanglijnen mooi met de uitstekende grunts. Het ‘tweeluik’ The Curse Of Silence en March Of The Unheard vormt het beste deel van het album. Daarbij bouwt eerstgenoemde als instrumentaal intermezzo op fraaie wijze op naar het ronduit geweldige titelnummer. Die track combineert machtige zanglijnen met smakelijke leads (zo smeuïg als roomijs) en voorziet deze van een epische ondertoon, die naar meer smaakt.
De plaat heeft gelukkig een uitstekende, transparante sound meegekregen. Met een compacte speelduur van een kleine drie kwartier vliegt March Of The Unheard bovendien voorbij. De nummers zijn kort en puntig – de langste duurt nog geen vier en een halve minuut – maar er staat geen zwakke broeder op (hoewel de eerlijkheid gebiedt te vermelden dat de laatste paar nummers, als het tempo iets meer naar beneden gaat, net iets minder sprankelend de boxen uit komen). De herspeelwaarde is dan ook zeer hoog. Sterker nog: het album wordt bij iedere luisterbeurt lekkerder. Met zijn toegankelijke, maar o zo doeltreffende collectie muzikale oorwurmen heeft March Of The Unheard de kwaliteit om niet alleen nostalgici in vervoering te brengen, maar ook een nieuw publiek te bereiken.
Tracklist:
1. Conspire To Deceive
2. Detonate
3. Our Channel To The Darkness
4. Cruel Perception
5. What We Become
6. This Curse Of Silence
7. March Of The Unheard
8. Forever Astray
9. Between Directions
10. A Death That Becomes Us
11. The Burning Point
12. Coda
