Lange tijd was Messiah een naam uit het verleden. De titel van het vijfde album Underground (1994) is veelzeggend over de cultstatus van de Zwitserse formatie. Destijds was de extreme mengelmoes van thrash en death niet of nauwelijks bekend bij het grote publiek. Mijn eerste kennismaking met gitarist Brögi (Remo Broggi) en zijn team is de vierde langspeler Rotten Perish (1992). Die plaat heb ik grijs gedraaid. De veteranen zijn na jarenlange afwezigheid sinds 2017 weer actief, in de bezetting waarmee Rotten Perish is opgenomen. De wederopstanding wordt gevierd met Fracmont (2020). Met de opvolger Christus Hypercubus is de comeback definitief.

Er is de afgelopen jaren wel wat veranderd. Eerst moest het onverwachte vertrek van frontman Andy Kaina verwerkt worden. Gitarist Brögi, bassist Frugi (Patrick Hersche) en drummer Steve Karrer waren dus al op zoek naar een vervanger voor Andy, toen een jaar later de klap van zijn overlijden na een hartaanval volgde. Het stemgeluid van zijn opvolger Marcus Seebach past goed bij de sound van Messiah, maar zou wel eens iets beter in de smaak kunnen vallen bij een groter publiek. Tot nu toe was Brögi de songwriter en tekstschrijver, maar ook daar is een verandering doorgevoerd. Producer V.O. Pulver (Gurd, Poltergeist), sinds 2021 op het podium de tweede gitarist, is toegetreden tot de vaste bezetting. Brögi schreef het volledige album samen met hem.

De trash/death van Messiah onderscheidt zich door een zekere mate van complexiteit in de composities. In de jaren tachtig en negentig was de formatie wild en onstuimig, maar net als Fracmont is de nieuweling toegankelijker dan het vroege werk. Het brute karakter is er nog steeds, maar alles klinkt goed gestructureerd en professioneel, met ruim voldoende variatie, catchy momenten en veel aandacht voor details. De Zwitsers zijn meesters in het combineren van wreedheid met een geruststellend gevoel van comfort. Pure agressie met halsbrekende riffs slaat plotseling om naar een heel zachtaardige inborst met weelderige klanken.

Christus Hypercubus is zeker zo indrukwekkend als de voorganger, met een sfeer die mystiek, angst en bruut geweld weet te combineren. Dit album vraagt de aandacht en weet die ook goed vast te houden. Hoewel de titel anders doet vermoeden, zijn de thema's minder kerkelijk dan op Fracmont. Wat wel overeind is gebleven zijn de duizelingwekkende tempowisselingen, melodieuze solo's, pakkende grooves en brute aanvallen op de gehoorgang. Of het een venijnige thrasher als Soul Observatory, een sloopkogel als Once Upon A Time... NOTHING, of een tergend langzaam zwaargewicht als Speedsucker Romance is, iedere track bevat de unieke Messiah-signatuur, zoals een excentriek detail dat zogenaamd terloops opduikt.

Voorafgaand aan de release verscheen de titeltrack, vernoemd naar het surrealistische schilderij van Salvador Dalí uit 1954, waarop Christus wordt afgebeeld op een hyperkubus. Ondanks een beetje repetitief karakter weet dit nummer te overtuigen, maar het spreekt mij iets minder aan. Dat zegt iets over het album als geheel. Er staan genoeg tracks op deze plaat die veel interessanter en gevarieerder zijn, zoals het giftige Centipede Bite of het opzwepende Acid Fish, met een duosolo die de meerwaarde van twee gitaristen in de studio bewijst. De opener, geïnspireerd door een enorme meteoriet die in 1947 insloeg in het Russische Sichote-Alingebergte, zet de toon voor een album boordevol vlijmscherpe riffs en een opzwepend tempo.

Het korte intermezzo Please Do Not Disturb (While I'm Dying) vormt een goed geplaatst rustpunt tussen de krachtpatsers Centipede Bite en Soul Observatory. Het album wordt groovend afgesloten met het tweeluik The Venus Baroness, fraai ingeleid met oriëntaalse klanken. Muzikaal staan beide delen volledig los van elkaar. Het eerste deel is krachtig en boeiend, maar het tweede deel heeft een herhalend karakter en weet minder te overtuigen. Wie hoopt op een waardig, verpletterend einde zal het ook nog eens moeten doen met een teleurstellende fade-out. Echter, als dat de enige enige kritiek is op een plaat, dan mag je toch blijven spreken van uitstekend album.

Zwitsers vakmanschap is een reputatie die niet alleen opgaat voor horloges. Messiah staat garant voor technische, veelzijdige death/thrash met boeiende songstructuren en onverwachte wendingen. Christus Hypercubus voldoet ruimschoots aan de hoge verwachting. De fans zullen zeker genieten. Voor wie de band nog niet kent, kan de eerste luisterbeurt overweldigend zijn. Geef het een kans, want al snel valt alles op zijn plaats en is Christus Hypercubus, net als Fracmont, een plaat die niet gaat vervelen.

Tracklist:
1. Sikhote Alin
2. Christus Hypercubus
3. Once Upon A Time... NOTHING
4. Speedsucker Romance
5. Centipede Bite
6. Please Do Not Disturb (While I'm Dying)
7. Soul Observatory
8. Acid Fish
9. The Venus Baroness I
10. The Venus Baroness II