In de ondoordringbare, nachtmerrie-achtige zielenroerselen van de Franse avantgardistische blackmetalgroep Blut Aus Nord is het altijd fijn verdwalen. Hoewel de basis van het materiaal in de black metal ligt, is het gezelschap rondom gitarist/vocalist (en vanuit compositorisch oogpunt de drijvende kracht) Vindsval inmiddels al lang en breed verder geëvolueerd tot een hallucinant, volstrekt eigenzinnig amalgaam van black metal, industrial, ambient en psychedelische muziek. Op het ene moment ligt de nadruk op nihilistische, ijskoude en klinische industrial - denk aan MoRT (2006) en Deus Salutis Meæ (2017) - terwijl op andere momenten de psychedelische invloeden de overhand hebben (zoals op het in 2019 verschenen Hallucinogen). Hoe dan ook is de sound van deze Fransen direct herkenbaar – en hebben ze een heel legioen aan volgelingen in deze stijloefeningen in dissonantie weten te creëren.

Met het vorig jaar verschenen Disharmonium - Undreamable Abysses (2022) – de eerste uit een nieuw conceptueel drieluik gebaseerd op het duistere universum van H.P. Lovecraft – heeft Blut Aus Nord zichzelf overtroffen. Ik omschreef de plaat destijds als “drie kwartier nauwgezet geregisseerde muzikale waanzin, verpakt in ronduit briljante composities die even troeblerend als beklijvend zijn” – en dat dekt de lading mijns inziens nog altijd goed. Disharmonium – Nahab bouwt in meerdere opzichten voort op zijn voorganger. Niet alleen is de visuele vormgeving wederom adembenemend, maar – belangrijker – de muziek is wederom ontzettend onheilspellend, avontuurlijk en eigenzinnig. Zo staat ook deze plaat vol met dissonante gitaarloopjes, onorthodoxe drumritmes (die, als je er eenmaal goed op gaat letten, echt meesterlijk in elkaar zitten), onheilspellende ambient en diepe droneriffs – dat alles voorzien van het ritualistische gemurmel uit de onderwereld dat voor zang moet doorgaan (dat is een compliment).

Tegelijkertijd zijn er wel degelijk accentverschillen. Zo zijn de nummers op Disharmonium – Nahab korter en bondiger dan op zijn voorganger en is de totale speelduur met iets minder dan drie kwartier verrassend compact. Ook bouwt Vindsval iets meer adempauzes in door middel van drie korte intermezzo’s (onder de naam Hideous Dream Opus), die echter niet bijster veel toevoegen. De compactheid komt de composities niet altijd ten goede. Zo wordt het sterke The Crowning Horror enigszins ontsierd door het abrupte einde. En het relatief korte Mental Paralysis en The Black Vortex missen de immersieve kwaliteiten die de nummers op Disharmonium – Undreamable Abysses wél stuk voor stuk hebben. De agressieve passages gaan wat ten koste van de sfeer, waardoor het gevoel om echt ondergedompeld te worden in de hallucinante schemerwereld van de band niet helemaal uit de verf komt.

Gelukkig zijn er ook genoeg momenten waarop de exceptionele klasse van Blut Aus Nord zich weer openbaart. In The Endless Multitude bijvoorbeeld, dat er wel in slaagt om in iets meer dan vijf minuten een duik in peilloze diepten te representeren. In de track komen alle invloeden op een wijze samen die zowel prachtig als naar de strot grijpend is. Queen Of The Dead Dimension blijkt bijzonder sfeervol (op een zeer naargeestige manier) door zijn statige drumritmes en psychedelisch-dissonante gitaarwerk, waardoor de track klinkt als een nieuw Enslaved-nummer dat is gecomponeerd tijdens een 'bad trip'. En ook in het dromerige en hypnotiserende Nameless Rites slaagt Blut Aus Nord erin om zijn geestverruimende sound effectief in de schedel van de luisteraar te injecteren.

Disharmonium – Nahab heeft heel wat luisterbeurten nodig gehad, maar de kwaliteit is onmiskenbaar. De Fransen bieden ons opnieuw een illustere muzikale begeleiding door een universum vol gruwelijke taferelen, waarin je nooit weet wat er in de schaduwen schuilgaat.

Tracklist:
1. Hideous Dream Opus # 1
2. Mental Paralysis
3. The Endless Multitude
4. Hideous Dream Opus # 2
5. The Crowning Horror
6. Queen Of The Dead Dimension
7. The Black Vortex
8. Nameless Rites
9. Hideous Dream Opus # 3
10. The Ultimate Void Of Chaos
11. Forgotten Aeon