Ze weten van geen ophouden, het Schotse gespuis achter Alestorm. Onder het zelfbenoemde label 'True Scottish Pirate Metal' struinen frontman Christopher Bowes en consorten sinds jaar en dag iedere concertzaal van naam en faam af, verkerend in variërende maar meestal verregaande stadia van algehele dronkenschap. Naast een grote fanschare heeft Alestorm een minstens zo grote irritatiefactor, waarmee de band bij grote groepen metalliefhebbers van serieuzer pluimage voor jeuk zorgt. Dat is in ieder geval al een teken dat de band iets unieks doet.
Eerlijk is eerlijk, ik heb mezelf prima vermaakt met de eerste vijf albums van het gezelschap, maar sinds het in 2020 verschenen Curse Of The Crystal Coconut vat de tot dan zo stabiele schuit van het vijftal water. De teksten worden flauwer en flauwer en de hoeveelheid goed geschreven nummers blijkt op de vingers van één hand te tellen. Met tenenkrommende experimenten als Tortuga (de rillingen lopen me nog over de rug als ik eraan terugdenk) verdwijnt de charme van de band als sneeuw voor de zon. Met Seventh Rum Of A Seventh Rum (de titel is natuurlijk een overduidelijke knipoog naar een legendarisch Iron Maiden-album) waagt Alestorm een nieuwe poging. Weet de groep het tij te keren, of is de ondergang definitief ingezet?
Nou, laten we concluderen dat de schuit van Alestorm nog steeds overduidelijk water maakt. Eigenlijk overtuigt de band alleen in de eerste drie nummers. Opener Magellan’s Expedition is een herkenbaar en pakkend nummer met een lekker ritme, stoere riffs, triomfantelijk trompetgeschal en prima keyboardondersteuning. The Battle Of Cape Fear River bewandelt de dunne draad tussen humor en platvloersheid met verve. Het is een zeer aanstekelijk nummer met een simpel, maar effectief refrein dat het live vast goed gaat doen. En Cannonball is een rampetampend feestnummer in de lijn van Fucked With An Anchor: tekstueel te flauw voor woorden, maar met zoveel zwier en enthousiasme gebracht dat het onmogelijk is om erbij stil te blijven zitten.
Eigenlijk heeft Alestorm zijn kruit dan al grotendeels verschoten, want vanaf het Eurovisie-achtige P.A.R.T.Y. keldert het niveau zienderogen. Deze track mocht in ieder geval al achterwege gelaten worden, want de discobeats en het tenenkrommende refrein doen het nummer geen goed. De tweede helft van Seventh Rum Of A Seventh Rum heb ik het idee dat ik steeds opnieuw naar dezelfde track luister. Under Blackened Banners, Magyarország, het titelnummer, Bite The Hook Hand That Feeds en Return To Tortuga zijn eigenlijk allemaal van hetzelfde laken een pak. De nummers zijn onderling volstrekt inwisselbaar en klinken bovendien als gerecyclede versies van oudere hits.
Een andere factor die gaandeweg begint te irriteren, is de enorme platheid van de teksten. Inmiddels heeft Alestorm toch wel alle mogelijke varianten van “rum”, “drink”, “quest”, “party”, “yar har har” en “laddy” in zijn nummers weten te verwerken. Nu ben ik de laatste die diepgang verwacht op een Alestorm-album, maar de eerste platen zitten toch heel wat spitsvondiger en gevatter in elkaar. Het lijkt alsof de band niet eens meer de moeite neemt om iets fatsoenlijks op papier te zetten. Ook al zingt het gezelschap her en der in andere talen (Hongaars, Spaans) als eerbetoon aan de fans, het niveau wordt er niet beter door.
Alestorm begint een beetje het Steel Panther-syndroom te ontwikkelen en meer en meer een parodie op zichzelf te worden. Van fris, frivool, origineel en humoristisch naar een steeds versletener versie van dezelfde grap. Kortom: het wordt de hoogste tijd om eens aan te meren en het schip een goede onderhoudsbeurt te geven, want dit kan zo niet langer.
Tracklist:
1. Magellan's Expedition
2. The Battle Of Cape Fear River
3. Cannonball
4. P.A.R.T.Y.
5. Under Blackened Banners
6. Magyarország
7. Seventh Rum Of A Seventh Rum
8. Bite The Hook Hand That Feeds
9. Return To Tortuga
10. Come To Brazil
11. Wooden Leg (Part III)
