Zes jaar zit er tussen Instigate To Annhiliate, het derde studioalbum van de Nederlandse thrashers Disquiet, en voorganger The Condemnation. Het kwintet speelt moderne, snoeiharde thrash metal (met daarin invloeden van de Bay Area Thrash) en mengt deze met deathmetalinvloeden uit het Hoge Noorden. Dankzij twee uitstekende platen krijgt de band terecht internationale aandacht. Op deze nieuwe langspeler vernieuwt het vijftal enerzijds, onder meer met een volledig instrumentale track en enkele duetten, maar blijven anderzijds de voornaamste bestanddelen ongewijzigd; Disquiet houdt het bij vlotte, melodieuze thrash met flink wat ruige randen.
In eerste instantie valt de hoge productiewaarde op. De muziek klinkt modern en gepolijst, maar dat gaat niet ten koste van het ruige karakter van de songs. De diverse lagen in de vocalen zijn duidelijk hoorbaar en dat geldt eveneens voor elke noot in de vliegensvlugge solo's. Geweldig! Die aandacht voor kwaliteit en detail beperkt zich niet alleen tot wat we horen, want de videoclips zitten al net zo goed in elkaar. Kosten noch moeite zijn er gespaard. Dat loont, want Instigate To Annihilate maakt een uitstekende eerste indruk.
Zoals gezegd bedient Disquiet zich van een welbekende thrashformule. Deze is echter doorspekt met moderne elementen en Scandinavische deathmetalinvloeden. Het levert een fris en modern geluid op, dat we vaker horen bij hedendaagse crossoverthrashacts. De songs moeten het vooral hebben van de pakkende refreinen en de aanstekelijke groove. Hoewel het dubbele gitaarwerk heerlijk effectief is, met venijnige riffs en lekker wilde solo's (Demonic Firenado), zijn het vooral de zanglijnen van Sean Maia die indruk maken. De contrasten tussen cleane en grommende vocalen spreken aan en bieden af en toe wat verlossing van het ruige beukwerk (Designed To Violate).
Mindere tracks zijn er eigenlijk niet te vinden, hoewel het instrumentale A Dying Fall voor mij weinig toevoegt. Doe mij dan maar het agressieve en swingende Destroyance. De mannen krijgen op het album hulp van gitarist Damir Eskic, die een solo bijdraagt tijdens Demonic Firenado, en zangeressen Vicky Psarakis (The Agonist) en Charlotte Wessels (ex-Delain). Beide songs waarin de dames meezingen, vormen hoogtepunten. Wrecked met Psarakis is een ruige track die veel lijkt op het overige werk. De duetvorm heeft beslist meerwaarde. Dat laatste geldt ook voor The Final Trumpet met Wessels, hoewel het karakter van de songs heel anders is. Het nummer is melodieuzer en donkerder dan de voorgaande tracks en meer een horrorvertelling met een klassieke beauty-and-the-beast-sfeer dan een ruige thrashsong.
Disquiets derde langspeler stelt niet teleur. Het moderne en energieke karakter van de nummers werkt zeer aanstekelijk. Door te innoveren met onder meer duetvormen en diverse, melodieuze richtingen, houden de mannen hun geluid fris en uitdagend.
Tracklist:
1. Rise Of The Sycophants
2. Demonic Firenado
3. Designed To Violate
4. Instigate To Annihilate
5. Wrecked
6. No Moral Dignity
7. Destroyance
8. Sicario
9. A Dying Fall
10. The Final Trumpet
